suddendrum

Ποτέ δεν θα καταλάβεις

2007-05-23T21:50:00.001+03:00

Με μια μπύρα στον πάγκο του ιρλανδέζικου και μια βόλτα με το αυτοκίνητο ένα χρόνο μετά.
Έτσι ξεκίνησε ό,τι τελειώνει σήμερα μ' ένα κείμενο.
Ένα ηλίθιο κείμενο. Γραμμένο από ηλίθιο.
Ναι, για μένα τελειώνει σήμερα.
Για σένα είχε τελειώσει από χρόνια.
Αναρωτιέμαι τώρα κι αν ποτέ είχε αρχίσει.

Δεν θέλω τίποτ' άλλο να σου πω.
Ολα σ'τα είπα μα δεν άκουγες.
Τα ξέρεις όλα μα δε σ' άγγιξαν.
Δεν το ξέρεις μα
απόψε πονάω πολύ.
Πονάω και για τους δυο μας.
Γιατί
απόψε δεν θέλω άλλο πια να σε ξανασκεφτώ.
Γιατί απόψε πια δεν σε αναγνωρίζω.

Μακριά ...πιο κοντά

2007-05-10T00:30:00.000+03:00

Απ' όλα κουράστηκα...Iσως...
δε θέλω άλλο.

Xanadu

2007-05-04T01:09:00.000+03:00

Δεν είναι ψέμα. Δεν το διέψευσε η σιωπή σου, δεν θα το διαψεύσουν τα λόγια μου.
Οι ώρες μαζί σου είναι το δικό μου rosebud.
Είναι περιττό να σου πω πως πάντα θα σ' αγαπώ. Ξέρω, το ξέρεις.
Ομως αναρωτιέμαι. Αρκεί αυτό, αρκώ εγώ, για να μου τηλεφωνήσεις; Για να 'ρθω πάλι να σε δω;

Μου έχει λείψει το χαμόγελό σου.

once again

2007-05-03T00:01:00.000+03:00

let me find you

let you hug me

Συστάσεις

2007-04-29T15:56:00.000+03:00

Έφτιαξα ένα καλειδοσκόπιο για ν' αντικρύζω τον κόσμο.
Έναν υπέροχο κόσμο που δεν θα γνωρίσω ∙
εκείνους που ήταν πολύ μεγάλοι όταν ήμουν πολύ μικρός
κι εκείνους που είναι πολύ μικροί όταν εγώ είμαι πολύ μεγάλος

Όχι εκείνους που πέθαναν πριν γεννηθώ
κι εκείνους που θα γεννηθούν αφού πεθάνω.
Μα∙
Πιο πολύ εγώ με πονάω∙
για τους υπέροχους ανθρώπους που υπάρχουν μα
που φοβάμαι να γνωρίσω
που δεν ξέρω πώς να γνωρίσω
όταν τους αναγνωρίσω
στους οποίους χωρίς λόγο
ίσως ποτέ δε μιλήσω.
Και νοιώθω συνεχώς πως ο κόσμος μου είναι μισός χωρίς αυτούς.
Σαν να 'χω μπει σε λάθος πτήση, θέση στο παράθυρο, μα βλέπω έξω, στη σκάλα επιβίβασης του απέναντι αεροπλάνου τον κόσμο όπου ανήκω ν’ ανεβαίνει γι’ αλλού. Κι εγώ, κάθε φορά που βγάζω εισιτήριο, θα είναι για πτήση ατομική.
Και πάντα θα με πονάει η δειλία μου∙
το λάθος βλέμμα μου. Που δεν λέει όσα νοιώθει,
η ηλίθια γλώσσα μου. Που δεν λέει όσα την μπλέκουν,
το άχρηστο σώμα μου. Που αποφεύγει τις κινήσεις,
το χαμόγελο. Φυλακισμένο από έναν φόβο παρεξήγησης.

Ας έβρισκα επιτέλους το κουράγιο να πω 'μου λείπεις' σε κάποιον προτού του συστηθώ.

Eingang

2007-04-29T01:24:00.000+03:00

Φόβος
θα μπορώ να καπνίζω;
Σύγχυση
Τα χέρια είναι δικά μου; Γιατί δεν μπορώ να σ’ αγκαλιάσω;
Παράπονα
Θα ‘χει ησυχία. Κι εγώ δεν μπορώ να ηρεμήσω παρά μόνο μέσα στον θόρυβο.
Παράκληση
Αν ξαναρθείς στον ύπνο μου, μη με φιλήσεις. Γιατί όταν ξυπνήσω πονάω.
Ελπίδα
Να με προσέχεις. Γιατί δεν είμαστε μαζί. Κι αυτή η αγάπη υπάρχει μόνο μέσα μου. Αν χαθώ θα χαθεί. Εσύ δε θυμάσαι, κι αν η μνήμη μου σβήσει τότε ό,τι ζήσαμε δεν θα υπήρξε ποτέ.
Χάρες
Αν κλάψω όταν μ’ αφήνεις, σε παρακαλώ μη δείξεις ότι το πρόσεξες. Κάνε πως κοιτάς αλλού. Γιατί δε θα ξέρω τι να σου πω.
Κι αν δεν αλλάξεις γνώμη την τελευταία στιγμή, γύρνα και χαμογέλα μου. Για να νομίσω πως θα ξανάρθεις.
Επανάληψη
Θα σ’ αγαπώ πάντα

Πια και πάντα

2007-04-21T01:29:00.000+03:00

Σου έχει τύχει
να μη μπορείς να μιλήσεις;
Να μην σου βγαίνει μιλιά.
Κι όταν μιλάς
να μην είναι η φωνή σου που ακούς.
Να φέρνεις τα δάχτυλα στο πληκτρολόγιο
και να μην μπορείς να γράψεις.
Να μην θες να μιλήσεις,
να μην θες να γράψεις.
Να ξεκινάς μια κουβέντα και στη μέση να κλείνεις το στόμα. Σαν τον τρελό.
Να ξεκινάς μια ιστορία και στη μέση Ctrl-A και delete.
Να ξεκινάς μερικές ματιές στο μπαράκι και στη μέση να φεύγεις.
Δε μένω
πουθενά.
Δε μιλώ
σε κανέναν.
Δε γράφω
για κανέναν.
Δεν κοιτώ
κανέναν.
Δεν με πιστεύω πια,
δεν με γνωρίζω.
Δεν με εμπιστεύομαι,
δε μου αρέσω.
Δε μου μιλώ.
Δε με ακούω.
Με είδα ξαφνικά στο δρόμο σε καθρέφτη και
δε με αναγνώρισα.
Θέλω να είμαι ανάμεσα σε κόσμο
κι εκεί κρύβομαι.
Μένω στο σπίτι
και βάζω στα ψάρια μου μουσική.
Σε σκέφτομαι όποιον κι αν δω.
Σε βλέπω ό,τι κι αν σκέφτομαι.
Ακούω μουσική στο τέρμα για να μην ακούω τη φωνή σου και
ανοίγω διάπλατα τα μάτια για να μη σε βλέπω.
Δακρύζω τόσο απλά όσο καπνίζω.
Έχω τόση ανάγκη και πάλι να ελπίσω
πως ίσως κάποτε, πως ίσως κάπου
Σε ξαναδώ
τυχαία έστω.
Και θα χαμογελάσεις
για μένα, σε μένα.
Να ελπίσω πως θα σε ξαναδώ και
ίσως μ’ αφήσεις να σε ξανακρατήσω.
Μα σκέφτομαι μετά τι μου ‘πες:
Ποτέ ξανά μαζί μα μέρος του βιβλίου σου.
Σου είπα ναι και
εξαφανίστηκες ξανά.
Μ’ αν ήταν να μπορούσα να διαλέξω
από φίλος στο καινούριο σου βιβλίο
θα προτιμούσα αγάπη στο παλιό
να είχα γίνει.
Να μου κάνεις κακό
ποτέ δε θέλησες-
ποτέ δεν το ‘κανες-
αλήθεια.
Σε τίποτε δεν έπαιξες,
σε τίποτε δεν έφταιξες.
Αγάπη μου,
που αγάπη μου σε γνώρισα
Αγάπη μου,
που αγάπη μου μπορώ ακόμα να σε λέω
δακρύζω μα
Σ’ ευχαριστώ

2007-04-17T23:26:00.000+03:00

Ευχαριστώ

2007-04-13T00:17:00.000+03:00

to be revised...

Απόσπασμα από το πιο αγαπημένο μου βιβλίο...

2007-02-16T22:27:00.000+02:00

Τα χωράφια με το στάρι δε μου θυμίζουν τίποτα. Κι αυτό είναι κρίμα! Εσύ όμως έχεις μαλλιά χρώμα χρυσαφένιο. Θα είναι λοιπόν θαυμάσια όταν θα μ’ έχεις ημερώσει! Το στάρι, που είναι χρυσαφένιο, θα με κάνει να σε θυμάμαι. Και θα μ’ αρέσει ν’ ακούω τον άνεμο μέσα στα στάχυα…

Σώπασε η αλεπού και κοίταξε πολλή ώρα το μικρό πρίγκηπα.

- Σε παρακαλώ… ημέρωσέ με, του είπε!

…

- Τι πρέπει να κάνω; είπε ο μικρός πρίγκηπας.

- Πρέπει να έχεις μεγάλη υπομονή, αποκρίθηκε η αλεπού. Θα καθίσεις πρώτα κάπως μακριά μου, έτσι στο χορτάρι. Εγώ θα σε κοιτάζω με την άκρη του ματιού μου κι εσύ δε θα λες τίποτα. Τα λόγια είναι που κάνουν τις παρεξηγήσεις. Αλλά, κάθε μέρα, θα μπορείς να κάθεσαι λιγάκι πιο κοντά…

…

Έτσι ο μικρός πρίγκηπας ημέρωσε την αλεπού. Κι όταν κόντευε πια η ώρα που θα χωρίζανε:

- Αχ! είπε η αλεπού. Κλάμα που θα κάνω…

- Εσύ φταις, είπε ο μικρός πρίγκηπας, εγώ δεν ήθελα το κακό σου, μα εσύ θέλησες να σε ημερώσω…

- Ναι, σωστά, είπε η αλεπού.

- Μα τώρα θα κλάψεις! είπε ο μικρός πρίγκηπας.

- Ναι, σωστά, είπε η αλεπού.

- Και τότε τι κέρδισες;

- Κέρδισα, είπε η αλεπού, γιατί μου μένει το χρώμα του σταριού.

Ύστερα πρόσθεσε:

- Άμε να ξαναδείς τα τριαντάφυλλα. Θα καταλάβεις πως το δικό σου είναι το μοναδικό στον κόσμο. Να περάσεις πάλι από δω για να μ’ αποχαιρετήσεις κι εγώ θα σου χαρίσω ένα μυστικό.

…

Και ξαναγύρισε στην αλεπού:

- Αντίο, της είπε…

- Αντίο, είπε η αλεπού. Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια.

- Την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια, ξαναείπε ο μικρός πρίγκηπας, για να το θυμάται.

- Ο καιρός που έχασες για το τριαντάφυλλό σου είναι που το κάνει να έχει τόση σημασία…

Γράμμα Τρίτο (17 ορόφους κάτω)

2007-02-11T18:26:00.000+02:00

Σε δυο μήνες θα ‘χουν περάσει δυο χρόνια που χωρίσαμε. Απρίλιος του 2005 ήταν, λίγο πριν πάω στο στρατό. Και πάει ήδη πάνω από χρόνος απ’ την τελευταία φορά που με πήρες τηλέφωνο. Δεκέμβριος του 2005, ήμουν στο σπίτι του Βαγγέλη (Θυμάσαι; Τον είχες πάρει κι εκείνον τηλέφωνο, να μάθεις «τι σκατά έχω στο κεφάλι μου»…). Και μου είχες πει πως θες να φύγεις: «Τίποτα δε με κρατάει στην Ελλάδα».

Πάνε τόσα χρόνια από τότε που σε γνώρισα. Από το πρώτο ραντεβού στην ιρλανδέζικη μπυραρία. Καθόμασταν έξω στους ξύλινους πάγκους, και μιλούσαμε για το «From Sarah with Love» πίνοντας μπύρα. Ένα ραντεβού και χαθήκαμε.

Για να ξαναβρεθούμε ένα χρόνο μετά. Κι οι δυο να θυμόμαστε, κι οι δυο να θέλουμε. Βόλτες με τ’ αυτοκίνητο στην παραλιακή. Σε ερημικές παραλίες. Να ξαπλώνεις στο κάθισμα και να κοιμάσαι πάνω μου. Να σε κρατάω και ν’ ακούω την καρδιά σου να χτυπάει. Ν’ ακούμε και να ξανακούμε το cd no 3. Nα το έχεις άραγε ακόμα;

Να ‘ξερες πόσο μου λείπει η διαδρομή μέχρι το σπίτι σου για να σε πάρω. Πηγαίναμε στο σπίτι του Κώστα … Θυμάσαι που τρώγαμε αγκαλιά παγωτό και λέγαμε για τον κολαούζο;

Κι ύστερα χωρίσαμε. Όταν φοβόσουν πως θα φύγεις. Πρώτη φορά σε άκουγα στο τηλέφωνο να κλαις και πονούσα. Κι ύστερα, όταν ήρθα και πήγαμε μια βόλτα, δεν μπορούσα εγώ να σταματήσω να κλαίω. Χωρίσαμε. Δεν έφυγες.

Κι όταν έφυγα εγώ, γύρισες πάλι. Φρανκφούρτη – Φέρρες. Δεν στο ‘χω πει μέχρι σήμερα. Μα είχα βρει το σταθμό των Φερρών στο ίντερνετ, για να νοιώθω πιο κοντά σου. Μαλώναμε συχνά. Με τα δικά μου παράπονα. Τα ηλίθια. Ξυπνούσα τον Θανάση τα χαράματα για να του πάρω τα ψιλά που είχε για φωτοτυπίες και κατέβαινα στο υπόγειο. 17 ορόφους κάτω, δίπλα στα πλυντήρια, για να σε πάρω τηλέφωνο την ώρα που θα είχες σκοπιά.

Όταν είχα γυρίσει Ελλάδα βρεθήκαμε πάλι. Στο σπίτι του Κώστα. Θυμάμαι τα πάντα, μωρό μου. Κι εκείνο το πρωί που πηγαίναμε στη Θήβα παρέα, μου είπες ότι ήμασταν και πάλι μαζί. Σταματήσαμε έξω απ’ την πύλη και δεν ήθελες να κατέβεις.

14 Φεβρουαρίου ήταν, πίσω στην Φρανκφούρτη, που είπα στον Θανάση πως ήθελα να χωρίσω. Περπατούσαμε βράδυ στην παγωμένη πόλη. Και μου έστειλες μήνυμα στις 12 το βράδυ ακριβώς. Και μ’ έκανες και πάλι τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο.

Θυμάσαι τα «MMS»; Morning message service! Για να είμαι ο πρώτος που θα σου έλεγε καλημέρα. Ήσουνα τόσο μακριά μου και γέμιζες την καρδιά μου.

Θυμάσαι την τελευταία φορά που ήμασταν μαζί; Πηγαίναμε στο αεροδρόμιο. Πετούσες για Αλεξανδρούπολη. Σου κρατούσα συνέχεια το χέρι στ’ αμάξι, στο φιλούσα. Με κοίταγες με απορία και σου είπα πως φοβόμουν πως θα ‘ταν η τελευταία φορά. Πόσο θα ‘θελα να είχα κάνει λάθος.

Κι όταν βρέθηκα εγώ στα φυλάκια του Έβρου, αναρωτιόμουν αν είχες πάει κι εσύ στα ίδια. Ήδη όμως δε μου μιλούσες πια. Είχες το κινητό που ήξερα κλειστό για μήνες.

Το τηλέφωνο που τώρα πια είναι πάντα κλειστό. Και στο σπίτι δεν θα σε πάρω. Ποτέ αν δεν μου το ζητήσεις εσύ.

Σ’ έχασα πια. Κι όταν σε βρίσκω στο ίντερνετ δεν μου μιλάς. Ούτε για να μου πεις να μη σου ξαναμιλήσω…

Ξέρεις; Όποια στιγμή το ήθελες, όποια ώρα, θα ‘ρχόμουν και πάλι να σε δω, έστω για ένα λεπτό. Κι ας μη μιλήσουμε. Πόσα να πούμε; Θα ερχόμουν και μόνο για να ξαναδώ τα μάτια αυτά που λατρεύω.

Πονάω όταν δεν μου μιλάς. Μα ξέρεις κάτι; Αξίζεις όχι μόνο αυτά, μα μια ολόκληρη ζωή να σ’ αγαπώ. Και να ελπίζω πως και πάλι θα μου μιλήσεις.

Καρδιά μου,

σ’ αγαπώ μ’ όλη μου την ψυχή

one down

2007-01-30T00:28:00.000+02:00

Θ’ αναρωτιέσαι. Πώς μου ‘ρθε σήμερα κι έγραψα πάλι; Αλλ’ ήθελ’ απόψε τόσο να γράψω. Κοιτούσα χωρίς να βλέπω γύρω μου· και μόνο λέξεις έβλεπα που πετούσαν μπροστά μου. Ήθελα να τις ενώσω σε ιστορία. Μια ιστορία χαρούμενη.

Γιατί την ανάγκη ένοιωσα να γράψω για σένα. Γιατί δεν είμαι καλά· και θυμάμαι πως κοίταζα μέσα στα μάτια σου και ξέχναγα αυτό τον κόσμο. Δε θα σου έλεγα τι μου συμβαίνει. Για να μη φανώ αδύναμος· για να μη γίνει τίποτε που θ’ άλλαζε ποτέ το χαμόγελο των ματιών σου. Τίποτε δε θ’ άλλαζες εσύ στην απελπισία μου. Μα θα ‘σουν αυτής τ’ αντίθετό. Κι αυτό θα ήταν κι απ’ το πολύ περισσότερο.

Η ιστορία και σήμερα πέθανε. Γιατί ο κόσμος μου με πονάει και δε μπορώ να γράψω.

Πώς μου ‘ρθε σήμερα κι ήθελα πάλι να γράψω. Αλλά δεν αναρωτιέσαι.

Γιατί δεν το ξέρεις. Κι ας είσαι εσύ μόνο που θα με καταλάβαινες.

Γιατί δε θέλεις τώρα να με ξέρεις.

Όπως παλιά, όπως πάντα

Σ’ αγαπώ

Η καταιγίδα

2007-01-13T23:35:00.000+02:00

Εκείνο το βροχερό βράδυ του χειμώνα το «Κοπεγχάγη», το συνήθως ασφυκτικά γεμάτο από καπνό μπαρ απέναντι από το λιμάνι ήταν σκοτεινό. Όλοι οι κάτοικοι του χωριού ήταν κλεισμένοι στα σπίτια τους. Ο αέρας σήκωνε ό,τι έβρισκε στον δρόμο του σφυρίζοντας καθώς περνούσε ανάμεσα από τις καπνισμένες καμινάδες. Τα κύματα χτυπούσαν με δύναμη στην προκυμαία και ο αφρός τους συνέχιζε την πορεία του καλύπτοντας τον δρόμο. Ούτε ζώο δεν περπατούσε στα στενοσόκακα, ούτε πουλί δεν πετούσε στον ουρανό. Ήταν υπόθεση λεπτών να ξεσπάσει η καταιγίδα. Όλα τα καΐκια είχαν επιστρέψει να βρουν καταφύγιο στο λιμάνι.

Μία σκιά έστριψε σκυφτή την γωνία του δρόμου. Μπροστά από το «Κοπεγχάγη» σταμάτησε και προσπάθησε να σπρώξει την ξύλινη πόρτα, αλλά μάταια. Κόλλησε το πρόσωπο σ’ ένα από τα τζαμάκια της πόρτας, προσπαθώντας να διακρίνει το εσωτερικό. Μη βλέποντας τίποτε σωριάστηκε κάτω σαν ανατιναγμένο κτίριο... Αρχικά κατέρρευσε το σώμα και λίγες στιγμές αργότερα κατέρρευσε η μαύρη κάπα. Ξεχάστηκε και αφήνοντας το δεξί χέρι από το κασκέτο, το τελευταίο πέταξε μες στη θάλασσα. Αφού απόμεινε λίγα λεπτά ακόμη σε κατάσταση εμφανούς απελπισίας, σηκώθηκε απότομα και άρχισε να τρέχει στον δρόμο αντίθετα προς τον άνεμο, που έκανε τα μαλλιά της να σχηματίζουν μια ουρά σαν μαύρη φλόγα στον αέρα κάθε φορά που περνούσε κάτω από κάποιο φανάρι.

Έτρεχε με όλη της τη δύναμη να βγει από το χωριό, ακολουθώντας τον δρόμο που έβγαζε στο δάσος. Γι’ άλλη μια φορά το χωριό αυτό δεν είχε τίποτε να της προσφέρει. Ήδη είχε αρχίσει να βρέχει με δύναμη, ενώ οι αστραπές έκαναν τα κατάρτια στο λιμάνι να αστράφτουν. Μόλις όμως η επισκέπτρια πέρασε την πινακίδα καλωσορίσματος στο αφιλόξενο χωριό, ως δια μαγείας η καταιγίδα σταμάτησε. Η θύελλα έγινε απαλό αεράκι που έκανε τα φύλλα να θροΐζουν ευχάριστα, το φεγγάρι κατέλαβε τη θέση του στον ουρανό και τα ποντίκια ξαναβγήκαν από τις αποχετεύσεις κάνοντας ζιγκ-ζαγκ στους δρόμους για ν’ αποφύγουν τις πάντα λιμασμένες, αν και τροφαντές από τα πολλά ψάρια, γάτες. Ο ιερέας έβαλε βιαστικά το ράσο του, φίλησε τη γυναίκα του, πήρε τη Βίβλο στο ένα χέρι και το σιδερένιο του μπαστούνι στο άλλο και πήγε στην εκκλησία. Ανέβηκε στον άμβωνα και μπροστά στο ανύπαρκτο ακροατήριο άρχισε να λέει προσευχές για να ξορκίσει τη μαγεία.

Οι άντρες του χωριού μαζεύτηκαν στο «Κοπεγχάγη», το οποίο ήταν ήδη ανοιχτό και φωτισμένο, πήραν θέση στις γνώριμες θέσεις τους στο μπαρ και στα τραπέζια και περίμεναν το σερβιτόρο να τους γεμίσει τα ποτήρια με το κρασί που ο ιδιοκτήτης έφερνε από το απέναντι νησί. Οι γυναίκες στα σπίτια έβαλαν τα παιδιά τους για ύπνο, τα σκέπασαν και μετά μαζεύτηκαν στο σπίτι της κυρίας του δημάρχου για το καθιερωμένο βραδινό κουτσομπολιό.

Οι επισκέψεις της «γυναίκας-καταιγίδα» όπως την είχαν πλέον ονομάσει ήταν τακτικές τον τελευταίο μήνα, κι έτσι κανένας δεν έπαιρνε από φόβου τις ξαφνικές επιθέσεις του καιρού πάνω από το χωριό τους. Και κανένας δεν καταλάβαινε τις προσευχές του ιερέα – γι’ αυτό άλλωστε και κανείς δεν πήγαινε πλέον στις λειτουργίες του.

Η γυναίκα είχε εξαφανιστεί μέσα στο δάσος. Κι αυτό μόνο είχε σημασία για τους κατοίκους του χωριού. Κανείς δεν ενδιαφερόταν να μάθει γιατί ερχόταν, γιατί έφερνε μαζί της τον κακό της τον καιρό και γιατί πάλι εξαφανιζόταν παίρνοντάς τον μαζί της. Κανείς δεν έκανε τον κόπο να την ρωτήσει τι ήθελε, τι έψαχνε, τι χρειαζόταν. Δεν πείραζε που ερχόταν. Αρκούσε το ότι πάντα έφευγε. Κι έτσι κι αυτό το βράδυ κανείς δεν σήκωσε το κεφάλι του να κοιτάξει στην είσοδο του χωριού. Αν το είχε κάνει, θα είχε προσέξει ότι η καταιγίδα ακόμη μαινόταν τόσο κοντά στο χωριό. Την ευθύνη γι’ αυτό ανέλαβε στη δίκη που έγινε την επομένη ο πιο όμορφος νέος του χωριού:

«Δεν άντεχα άλλο. Την έβλεπα κάθε βράδυ σχεδόν να έρχεται, να ακουμπάει στην πόρτα του μπαρ, να ξεκουράζεται και να ξαναφεύγει τρέχοντας. Ερωτεύτηκα τα μάτια της, αυτές τις δυο μικρές λάμψεις, τα μαλλιά της που πετούσαν πίσω της καθώς έτρεχε. Στο τέλος ερωτεύτηκα ακόμα και τα σύννεφα που έφερνε μαζί της. Τις αστραπές και τον αέρα. Με είχε τρελάνει η δύναμή της. Έτσι, φρόντισα χθες να στήσω μια παγίδα, μέσα της να πέσει να πιαστεί καθώς θα φεύγει. Έτσι κι έγινε. Όσο οι υπόλοιποι πίνατε το ωραίο κρασί της «Κοπεγχάγης», εγώ πήγα και στάθηκα πάνω από τον λάκκο, όπου την είχα κάνει να πέσει. Με κοίταξε με παγωμένο βλέμμα. Ένα θηρίο πληγωμένο ήταν. Από πάνω μου μάζεψε όλα της τα σύννεφα, τη βροχή και τους κυκλώνες. Σερνόμουν στο χώμα και κρατιόμουν από τις ξεθαμμένες ρίζες των γερμένων δέντρων για να μη φύγω από κοντά της. Με όλη μου τη δύναμη της φώναζα να σταματήσει μα εκείνη με στόχευε με το εξοργισμένο της βλέμμα και τα στοιχεία της φύσης πέφτανε όλα επάνω μου. Με κατηγορείτε που δεν την άφησα να φύγει. Μα αν το έκανα, το ξέρετε καλά, θα ξαναρχόταν. Και θα ερχόταν πάντα πάλι πίσω μέχρι να πάρει αυτό που θέλει».

Και δείχνοντας τον ιδιοκτήτη της «Κοπεγχάγης» συνέχισε: «Εσύ έκλεινες το μπαρ σου κάθε που ξέσπαγε η καταιγίδα. Κι εσείς κλεινόσασταν στα σπίτια σας», είπε ανοίγοντας το χέρι του στους υπόλοιπους. «Μα η γυναίκα αυτή, το μόνο που ήθελε ήταν να πιει μαζί μας. Να πιει μέχρι να μεθύσει, να χαμογελάσει μέχρι να ξεκαρδιστεί στα γέλια, να πετάξει μια κουβέντα ντροπαλά μέχρι να καθήσει στο τραπέζι μας και πιάσει μαζί μας κουβέντα. Η γυναίκα αυτή ΗΤΑΝ η τύχη μας. Ήταν η ζωή που θα μπορούσαμε να έχουμε, εάν δεν φοβόμασταν να δεχτούμε αυτό που έδειχνε να κουβαλάει μαζί της. Ήταν ό,τι θα ήθελα να έχω, αλλά με καταδικάσατε να μην αποκτήσω ποτέ. Όταν με βρήκατε μαζί της μες στο λάκκο, να της μιλάω για τη ζωή στη θάλασσα, για τις συζητήσεις που είχαμε στο μπαρ, για τα παιδιά και τις γυναίκες σας, είχα ήδη κερδίσει την εμπιστοσύνη της χάρη στην επιμονή μου να μην φύγω από κοντά της. Θα είχα κερδίσει και τη φιλία της, εάν δεν με τραβούσατε με δύναμη επάνω πριν την σκεπάσετε με χώμα και πέτρες.

Τολμάτε να με δικάζετε. Τολμάτε να κάνετε τη δειλία σας νόμο. Μα δεν μπορείτε πλέον. Δεν έχετε εξουσία τώρα που πλέον γνωρίζω την αλήθεια...»

Και τη στιγμή που ξεστόμιζε τα τελευταία λόγια, θύελλα ξαφνικά ξέσπασε, τα παράθυρα του δικαστηρίου άνοιξαν διάπλατα κι ένας αέρας, που όλοι μετά ορκίζονταν πως τον άκουσαν να γελάει, σήκωσε τον νέο από το εδώλιο και τον πήρε μέσα από τα παράθυρα ψηλά στον ουρανό και μετά μακριά...

Ποτέ δεν ξαναξέσπασε καταιγίδα στο χωριό. Κι όταν έβρεχε, δεν ήταν παρά μερικές ενοχλητικές σταγόνες που ίσα ίσα έκαναν λάσπη τους χωματόδρομους. Κι όταν φύσαγε, ποτέ δεν έφτανε ο αέρας για να σαλπάρουν τα καΐκια χωρίς να χρειαστεί να μπουν τα κουπιά στο νερό...

Όλοι όμως ένιωθαν ευτυχισμένοι και κανείς δεν μιλούσε πια για τα γεγονότα εκείνης της νύχτας. Κανείς δεν είχε αναφέρει από τότε ούτε τη «γυναίκα-καταιγίδα» ούτε τον απερίσκεπτο νεαρό. Ούτε καν οι γονείς του. Μόνο ένα κορίτσι, η κόρη του ιερέα, που τώρα είχε πια μεγαλώσει σε μια όμορφη κοπέλα, περπατούσε κάθε βράδυ, αφού έπεφτε το σκοτάδι στους δρόμους μόνη. Ντυμένη με μαύρη κάπα διέσχιζε τα σοκάκια του χωριού από την προκυμαία μέχρι την αρχή του δάσους και μετά, κατά την αυγή, επέστρεφε πίσω. Ποτέ δεν έφυγε από το χωριό. Αλλά ούτε παντρεύτηκε κανέναν από τους νεαρούς που της προξένεψαν, όσο όμορφοι κι αν ήταν. Μέχρι το βράδυ που μόνη της ξεψύχησε στο πατρογονικό της σπίτι, σε βαθιά γεράματα, έκλαιγε διότι ήξερε ότι ποτέ δεν θα γνώριζε τι πραγματικά είχε συμβεί την «ημέρα της δίκης», στην οποία ήταν αφιερωμένο το πέμπτο βιβλίο προσευχών του πατέρα της. Πέθανε μόνη. Την τελευταία μόνο στιγμή πριν κλείσει τα μάτια της χαμογέλασε. Γιατί μόνο τότε κατάλαβε. Κατάλαβε ότι άδικα περίμενε τόσα χρόνια να καταλάβει κάτι. Ότι ποτέ κανείς δεν καταλαβαίνει. Έκλεισε τα μάτια της και ονειρευόμενη μια καταιγίδα που γαλήνεψε την ψυχή της, ξεψύχησε...

* Ακόμη ένα κείμενο, που δεν είχε βρει ως τώρα θέση εδώ. Το θυμήθηκα όμως τώρα και παραδίδεται ως ένδειξη αισιοδοξίας...

memory murdered

2007-01-12T21:54:00.000+02:00

Ξέρεις τι θα 'θελα να έχω; Τίποτε. Όσα ποτέ μου ήθελα όλα τα έχω. Όλα τα έχεις

Με θες; Δεν ξέρω. Δεν ξέρω ούτε κι αν εσύ ξέρεις.

Τι σημασία θα ΄χε; Καμία.

Θ’ ακουστεί υπέρμετρα ρομαντικό; Μάλλον. Μα με νοιάζει; Καθόλου.

Ξέρεις πώς κάνεις την καρδιά μου να χτυπά;, μου είχες πει την πρώτη ήδη μέρα.

Μα δεν σε άκουγα. Δε θυμάμαι τι σου απάντησα. Ήμουν πολύ απασχολημένος με το να αμφιβάλλω.

Θα ΄θελα κάτι. Να σου πω πώς κάνεις εσύ την καρδιά μου να χτυπά. Μα τώρα ίσως εσύ να μη με πίστευες.

Μου ‘δωσες ό,τι μου έλειπε. Κι ας άργησα να το πιστέψω λίγο.

Μόνο μ’ εσένα στη ζωή μου μοιάζει το άρωμα κι η γεύση του κρασιού που πίνω.

Δεν το περίμενα. Είχε περάσει πολύς καιρός που δεν είχα ερωτευτεί.

Φοβόμουν κάποιες ώρες βραδινές πως ξέχασα πώς γίνεται. Πως ξέχασα πώς είναι.

Με γέμισες ερωτηματικά. Και ίσως να μη νοιώθεις όπως εγώ.

Με έκανες ξανά, δε θυμάμαι πια από πότε, να δακρύσω κοιτώντας τον ουρανό. Και μάλλον δεν είναι κάτι που αισθάνεσαι κι εσύ.

Μα πάλι, τώρα δεν ανησυχώ άλλο.

Έχει, αλήθεια, σημασία αν θα μείνεις; Αν ποτέ θα μ’ αγαπήσεις; Καμία.

Χαμογελώ μόνος, σαν ανόητος. Και δακρύζω όταν κανείς δε με βλέπει. Χορεύω στο πανεπιστήμιο σε άδειο δωμάτιο. Γιατί σε σκέφτομαι.

Γιατί μ’ έκανες να θυμηθώ πώς είναι να γράφω αυτό που αισθάνομαι. Γιατί μου έφερες τον εαυτό μου πίσω. Τον εαυτό που είχα χάσει. Γιατί, αν κοίταζε κανείς προσεκτικά τα μάτια μου, θα έβλεπε εσένα μέσα.

Είναι, άραγε, αργά να σε ξανακερδίσω; Γίνεται πλέον να γοητευτείς; Κι αν κάποιος ήξερε, δε θα ‘θελα να μάθω.

Δε βγάζουν πάντα νόημα όσα γράφω. Μα αν χρειαζόταν ποτέ να κάνω την περίληψη, θα έγραφα μονάχα «Σ’ αγαπώ».

Πόσο λίγα λενε τα λόγια

2007-01-11T02:23:00.000+02:00

Κι ας μην είσαι εδώ, κι ας έχει περάσει τόσος καιρός

Σε ψάχνω τη μέρα, με συναντάς στα όνειρά μου.
Μη φύγεις ποτέ απ’ αυτά. Μη μ’ αφήσεις πιο μόνο.

Σ’ αγαπώ

Αναμνήσεις του μέλλοντος (προσχέδιο)

2006-11-13T20:10:00.000+02:00

Η πορεία του κόσμου προς το μέλλον του ήταν τρελή. Κυρίως ως προς την ταχύτητα. Αλλά δεν πέρασε πολύς καιρός που σταμάτησε απότομα. Γιατί προερχόταν από την τρελή πορεία της κοινωνίας προς την εξαφάνισή της. Ένα είναι σίγουρο για εκείνη την εποχή: Αν τότε έλεγες σε κάποιον τα παρακάτω, θα σ’ έπαιρνε στην καλύτερη περίπτωση για μυθομανή. Γιατί θα είναι πάντοτε αδιανόητο για τους ανθρώπους ν’ αναγνωρίσουν τον προορισμό τους. Το τέλος τους.

Ο κόσμος ενδιαφερόταν όλο και περισσότερο να μείνει μόνος με τον εαυτό του. Ήθελε να τον γνωρίσει ή αδιαφορούσε για τους υπόλοιπους; Ένα μίγμα και από τα δύο. Καθώς κλεινόταν ο καθένας όλο και περισσότερο στον εαυτό του, τόσο λιγότερο ενδιαφέρων γινόταν για τον κάθε άλλον. Κι όσο λιγότερα έβρισκε κανείς να πάρει από τ’ άλλα μέλη της κοινωνίας, τόσο περισσότερα έψαχνε να βρει μέσα του. Άλλοι τα ψάχνανε μέσα απ’ την μουσική, άλλοι μέσα απ’ το διάβασμα, τον κινηματογράφο, την κηπουρική… Δεν αλλάζουν δραματικά τα μέσα ενδοσκόπησης. Σαν φάρμακα που τα εγχέουμε στον οργανισμό μας για να εξετάσουμε μετά τις αντιδράσεις. Αυτό δεν γίνεται χωρίς να έχει αλλάξει ήδη ο τρόπος αντιμετώπισης εννοιών όπως η ηθική και η αγάπη. Κι όσο κι αν μπορεί ν’ ακουστεί περίεργο, ταυτόχρονα μειώθηκε η αγάπη ενώ ενισχύθηκε ένα συγκεκριμένο τμήμα της ηθικής. Η ειλικρίνεια. Που γιγαντώθηκε στο σημείο που πλέον στήριζε από μόνη της μια ηθική στάση απέναντι στους άλλους. Αυτό που κάποτε γινόταν αντιληπτό ως θράσος, υπερτονιζόταν ως αλήθεια. Μ’ αυτόν τον τρόπο έγινε κατορθωτό να εξαφανισθεί ως έννοια η αγάπη. Να γίνει έννοια αχρείαστη ως ηθική αρετή η πίστη. Η συμπόνια, ή έστω το προκαταρκτικό της στάδιο της κατανόησης του άλλου, εμφανίστηκε κάποια στιγμή ως τροχοπέδη στην πορεία προς τα μέσα. Μια πορεία που ξεκίνησε σχεδόν αθόρυβα. Την ένοιωσαν τα άτομα σαν ανάγκη. Για τούτο και δεν ένοιωσαν ειλικρινή ανάγκη ν’ απολογηθούν μεταξύ τους. Πρώτον διότι έγινε αισθητή ως ανάγκη για την ψυχολογική τους επιβίωση, και δεύτερον διότι όλα την ένοιωσαν με μικρές χρονικές αποκλίσεις μεταξύ τους. Σαν ιός η συναισθηματική απογύμνωση απλώθηκε παντού. Τα ερεθίσματα από τα τεχνολογικά επιτεύγματα πήραν τη θέση του φιλιού στους γονείς, του χρόνου με τους φίλους, της αγκαλιάς με ένα έτερο ήμισυ. Σαν ξαφνικά το άτομο να γεννιόταν ολοκληρωμένο. Αισθήματα ντροπής ή ευγνωμοσύνης τα αντιμετώπιζε το άτομο σαν εισβολείς σ’ ένα εσωτερικό φρούριο που έπρεπε να μείνει απόρθητο. Που είχε δικαίωμα, ικανότητα αλλά και προορισμό να είναι αύταρκες. Η ειλικρίνεια δικαιολογούσε ξαφνικά τα πάντα. Το «δεν σ’ αγαπώ» εκσφενδονιζόταν ανερυθρίαστα κι ακόμπιαστα. Χωρίς να σημαίνει ούτε να επιφέρει χωρισμό. Παράλληλα, η προσεγμένη εμφάνιση, το άδειο υπεροπτικό ύφος τόνιζαν αλλά και τόνωναν το ‘εγώ’. Ένα ‘εγώ’ που έλεγε ξεκάθαρα πως δεν θέλει να γίνει ‘εμείς’. Ο πληθυντικός όλο και έχανε τη σημασία του, τη στιγμή που ό,τι θεωρούσε κανείς προσωπική επιτυχία δεν μοιραζόταν με κανέναν.

Για ποιο λόγο θέλησε να βγάλει ο κόσμος την αγάπη από μέσα του; Πώς ξεκίνησε το τέλος και σε ποιο σημείο τελείωσαν οι έξοδοι επιστροφής; Μπορούσε άραγε κανείς να το έχει προβλέψει; Κι αν ναι, θα ήταν δυνατόν να σταματήσει; Όσοι παρέμειναν μέχρι αργά ευαίσθητοι στις ξένες αδυναμίες σίγουρα το ένοιωσαν, παρόλο που δεν αντιλήφθηκαν τη γενική κατάσταση. Όμως μπορούσε κανείς να το ‘χει δει ήδη στην τέχνη. Που δεν γινόταν πια ούτε για την τέχνη, ούτε για τους άλλους. Γινόταν για τον δημιουργό της. Πίνακες που ό,τι κι αν απεικόνιζαν δεν δείχναν τίποτε περισσότερο και τίποτε ωραιότερο απ’ τ’ άντερα του ζωγράφου. Κι οπού δεν μπορούσε να δει κανείς τίποτε περισσότερο ή τίποτε ωραιότερο απ’ τα δικά του. Τραγούδια που αναπαρήγαγαν τον ήχο των εσωτερικών οργάνων κι ηθοποιοί που υποδύονταν τον εαυτό τους τόσο πειστικά σαν να τους έβλεπες την ώρα της πρωινής τους τουαλέτας. Και νέες μορφές τέχνης εφήμερης κατέλαβαν ξαφνικά την εικόνα του κόσμου. Κι όλες είχαν να κάνουν με την κοινωνική του εμφάνιση. Γιατί τα άτομα έγιναν τόσο γρήγορα τόσο ωραία που μοιάζανε πραγματικά με έργο αρχαίας τέχνης. Και όλα αυτά συνέβαιναν με πλήρη απενεχοποίηση σχεδόν των πάντων. Όχι με εύκολη δικαιολόγησή τους. Αλλά με την αδιαφορία που πήγαζε απ’ την ενασχόληση με τον δικό τους εαυτό. Αντιθέσεις όπως καλό-κακό ή ηθικό-ανήθικο δεν ταίριαζαν στο λεξιλόγιο του νέου κόσμου. Αυτό που κάποτε θα θεωρείτο ουτοπία, η ανεκτικότητα, πήρε την όψη μανδυοφόρου εφιάλτη. Ήτανε άραγε ανθρώπινη ανάγκη ό,τι συνέβη. Ήτανε έστω ασύνειδη συνειδητοποίηση μιας μάταιης πορείας του ανθρώπου; Τι θέλησαν μέσα τους να βρουν; Τι ήταν αυτό που τόσο τους απογοήτευσε στους άλλους; Αυτό που τους έκανε κοινωνικά πιο ζώα κι απ’ τα ζώα.

Υπόσχεση

2006-10-04T02:16:00.000+03:00

Δεν έχει να κάνει με χαρά ή με λύπη. Σε σκέφτομαι όσο γράφω. Φέρνω στο μυαλό μου τα πάντα: κάθε μεταξύ μας στιγμή. Αλλά δεν χαμογελώ. Ούτε δακρύζω. Με τα τελευταία σου λόγια μού ζήτησες κάτι που δεν μπορώ να καταλάβω. Και προσπάθησα πολύ. Αλλά μ’ ανάγκασες να σου δώσω μια υπόσχεση που δεν ήθελα.

Αυτή τη φορά, την τιμώ. Όχι γιατί δεν είσαι εδώ για μένα.

Αλλά γιατί τίμησα κάθε λέξη που σου είπα. Γιατί τιμούσα εσένα.

Άσε με πάλι να σε δω

2006-09-18T14:38:00.000+03:00

Πόνεσα σήμερα ξανά. Έκλαψα τόσο που ντρέπομαι να ομολογώ.

«… μην το κάνεις αυτό. Είναι καλύτερα να μη μιλάμε». Κι εγώ να προσπαθώ να καταλάβω το ‘καλύτερα’. Να προσπαθώ να καταλάβω τι κάνω. Να προσπαθώ να καταλάβω την τελεία. Να προσπαθώ να καταλάβω εσένα.

«Αν αξίζει κάποιος, τότε θα με περιμένει» είχες πει τότε. Δεν ξέρω αν αξίζω. Ξέρω όμως ότι αξίζεις να σε περιμένω. Για όσο χρειαστεί. Για πάντα. Σ’ έναν κόσμο όπου το «για πάντα» κυριολεκτεί. Στον δικό μου.

Σε κρατούσα αγκαλιά, γύρισες και με ρώτησες: «Γιατί μ’ αγαπάς;». Γιατί πονάω χωρίς εσένα. Κάθε μέρα, κάθε δευτερόλεπτο.

Αν καταλάβεις τι σημαίνεις για μένα, άσε με πάλι να σε δω.

Εσύ δεν ξέρεις πόσο σ’ αγαπώ. Κι εγώ δεν έχω άλλον από σένα.

Love letter

2006-08-31T22:04:00.000+03:00

«Κι εγώ». Ξέρω πως ίσως ποτέ δεν σου κλείσω το τηλέφωνο μ’ αυτές τις λέξεις. Μα ας μιλούσαμε και πάλι στο τηλέφωνο. Και ξέρω πως τότε με καμία λέξη δε θα μπορούσα να το κλείσω.

«Κι εγώ», θα σου ψιθύριζα απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο όπως θα ’βγαινες από το αμάξι. Μα ας βρισκόμασταν πάλι μαζί και ξέρω πως θα ‘μενα να σε κοιτάζω μέχρι να χαθείς περπατώντας στα στενά.

«Κι εγώ» θα διάβαζες τα μάτια μου να λένε όπως θα σε κρατούσα αγκαλιά. Μα ας σε κρατούσα ξανά στην αγκαλιά μου και ξέρω θα σε κοίταζα όση ώρα θα κοιμόσουν.

Γύρνα για λίγο κοντά μου. Και από ‘α’ και από ‘κ’ αρχίζει αν με ρώταγες ξανά:

Σ’ αγαπάω καρδιά μου.

Ατελείωτο

2006-08-27T04:05:00.000+03:00

Ήταν η επιστροφή της ελπίδας. Κι ένα χάδι της χαμένης ηρεμίας. Πιο περισσότερο απ’ τα δυο αναρωτήθηκε. «Δεν έχει σημασία» του ψιθύρισα μα δεν ξέρω αν μ’ άκουσε. Ήταν μια νίκη ενάντια στο χρόνο. Ημέρες, ώρες και μήνες δώσανε μάχη για να τον εξαφανίσουν. Μα τι ελπίδες έχουν του κόσμου τα στολίδια στην αναμέτρηση μ’ ένα και μόνο της ψυχής δάκρυ; Ποιο πρόσωπο, τίνος το γέλιο, μα στη σκιά ποιού φεγγαριού χωρά να κρυφτεί μι’ αγάπη; Ο χρόνος που πέρασε νίκησε τόν που περνούσε.

Είχε μέσα του ελπίδα; Το δάκρυ που λαμπύριζε στα μάτια μαρτυρούσε πως ναι. Μα την είχε χάσει ποτέ; Τα δάκρυα που μόνα τους της απουσίας κάθε βράδυ κυλούσαν φωνάζαν χωρίς ήχο το όχι. Μιας αγκαλιάς η ζέστη που δεν ξεθώριασε στον χρόνο, ενός χεριού το τελευταίο φίλημα, όταν ομολογούσε το φόβο του πως θα ‘ν’ το τελευταίο, σκοτώσαν κάθε στιγμή που για τους άλλους πέρασε. Κι ήταν αυτοί τώρα της δακρυσμένης ελπίδας οι φταίχτες.

Μα του χαμογέλου του -πικρού μ’ αληθινού- της ηρεμίας η ευτυχία πηγή υπήρξε.

Είχε επιστρέψει. Αναμφίβολα. Μα σ’ αυτόν όχι. Όχι γι’ αυτόν. Είχε νικήσει το χρόνο μα η αγάπη του δεν είχε ποτέ της έπαθλο υπάρξει. Τώρα είχε άλλη μια μάχη να δώσει. Όχι τόσο εύκολη. Γιατί αν του χρόνου την κακία μ’ ένα δάκρυνο σπαθί ράγισε, στης αγάπης του τη σιωπή τι όπλο ν’ αντιτάξει; Της αδιαφορίας ο πόνος την καρδιά του στόχευε. Τη μοναδική του φαρέτρα.

Και μόνος σύμμαχος της καταραμένης του ελπίδας –τι ειρωνεία!- ο χρόνος με τις στιγμές του απέμεινε.

Υπήρχε

2006-07-08T23:20:00.000+03:00

Δεν έχει πια για ποιον να γράψει: Για ποιον να πει, για ποιου τα μάτια. Που μάλλον ήταν πάντα ο ίδιος. Ο ίδιος που δεν ήξερε, ο ίδιος που δεν τα διάβαζε. Όμως υπήρχε. Υπήρχε ως αιτία στο μυαλό του, ως όνομα που με κάθε λέξη πληκτρολογούσε, ως πρόταση που έκανε εκείνον πρώτο να χαμογελά. Γι’ αυτό μην κρίνετε αυστηρά όσα γράφει. Δεν τα γράφει για κείνον, μήτε για σας. Τα γράφει για μια αγάπη. Για μια αγάπη που πεθαίνει μέσα σε μια ασφυκτικά μικρή καρδιά.

Γίναν τα αισθήματα βουνό. Κι η ομορφιά ποτάμι. Κι αυτός ανάμεσα στα δυο αδυνατούσε να προχωρήσει μπρος, μηδέ του ήταν δυνατό να πάει πίσω. Γιατί στο ποτάμι η δική του ομορφιά κυλούσε. Και το βουνό είχε υψωθεί με τα δικά του αισθήματα. Και από τα δύο δίχως, το ‘ξερε πως πουθενά αλλού δε θα μπορούσε να βρεθεί. Ανάμεσα στα δυο κινούσε πάντοτε κι άνθρωπο δεν συναντούσε. Γιατί όλοι ζητούσαν είτε αγάπη είτε λάμψη. Κι αυτός, που τα είχε και τα δυο ήδη χαρίσει, ήξερε πως τίποτε άλλο δεν είχε να προσφέρει. Ήταν φορές που μες στο ποτάμι σαν τον τρελό βουτούσε, λίγη απ’ την ομορφιά μήπως και πάνω του πάλι κολλήσει. Κι άλλες φορές καθόταν με τις ώρες και το βουνό κοιτούσε σαν να περίμενε οι πέτρες αγάπη να ξαναγινούν μες στην καρδιά του. Μα οι πέτρες, που κάποτε λόγια αγάπης ήταν, πέτρες μείναν. Και τα νερά, που κάποτε ματιών λάμψη μέσα σε μάτια άλλου υπήρξαν, νερά παρέμειναν. Κι αυτός, ανάμεσα σ’ αυτά που πάντοτε γι’ αλήθειες πίστευε, τη γυμνή ψυχή του ανακάλυψε. Αυτή που μόνη μαζί του είχε μείνει, αυτή που να χαρίσει ποτέ δεν κατάφερε. Γι’ αυτό και πέτρα η καρδιά του είχε γίνει, γι’ αυτό κι η ομορφιά σαν λίμνη ποτέ δεν ξεκουράστηκε.

Ίσως να έφταιγε η σκιά του βουνού που όπου κι αν στεκόταν τον σκέπαζε. Μπορεί και να ‘φταιγε ο θόρυβος του ποταμού που μέρα νύχτα μέσα στ’ αυτιά του βούιζε. Μ’ ακόμα και τη στιγμή που απελπισμένος απ’ τα ψηλά μες στο βυθό βουτούσε, την ώρα που την ψυχή του μαζί στο τέλος έπαιρνε δεν μπόρεσε να καταλάβει. Πώς θα ‘φτανε λίγη από αυτήν να είχε δώσει και το βουνό κοιλάδα θα γινόταν, λίμνη σ’ αυτήν θα ήταν το ποτάμι. Μα κανείς ποτέ του δεν την ζήτησε. Γιατί γι’ αγάπη κι ομορφιά παλεύαν όλοι.

Μα μόλις κάτω απ’ το βουνό με το νερό ενώθηκε, τότε που πια αυτός να δει, ν’ ακούσει, να νοιώσει δεν μπορούσε πέρασμα στη λίμνη οι βράχοι ανοίξαν κι η ομορφιά, που δίχως ψυχή είχε αγαπήσει, για πρώτη φορά μέσα σ’ αυτήν με αληθινό χαμόγελο κολύμπησε.

Ομως (Τοτινές υποψίες, τωρινά βάσανα)

2006-07-03T20:20:00.000+03:00

Κι αν έγραψα πολλά, αρκετά ή και πάρα πολλά, κι αν ήταν αλήθεια όλα, αν όλ’ αυτά τα αισθάνθηκα, κι αν τα έγραψα για σένα, για να τα δεις εσύ κι ας μην σ’ τα έδωσα,
όμως, όμως,
δεν ήταν ποτέ όλη η αλήθεια.
Κι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.
Όμως, όμως,
άραγε κατάλαβες ποτέ ότι τα έκρυψα για σένα;
Τα έκρυψα για χάρη μου.
Για να ξορκίσω το κακό. Λες κι αυτό που δεν ομολογείται δεν υπάρχει.
Κι αυτό που λέγεται καλύπτει όλα τ’ άλλα:
Η αγάπη μου,
την απόσταση που θέλεις να κρατήσεις.
Τα λόγια μου,
τη σιωπή όταν σου λέω σ’ αγαπώ.
Ο ενθουσιασμός μου,
τη λύπη μου που μένεις μακριά μου.
Όμως, όμως,
κι αν όλα είναι αλήθεια, όλα όσα σου έχω πει,
-και είναι αληθινά-
πόσα δεν σου ‘κρυψα, πόσα προσπάθησα να κάνω μυστικά.
Μα
όλα είν’ εδώ. Κι όλη μου η αγάπη, κι όλος ο ενθουσιασμός μου γκρεμίζονται μέρα τη μέρα μέσα μου.
Σ’ αγαπώ, όπως σ’ το έχω πει το εννοώ,
Όμως, όμως,
όσο περισσότερα ζητάω από σένα, όσο περισσότερα μου δίνεις,
τόσο νοιώθω την ανάγκη να σ’ αφήσω.
Γιατί μου δίνεις πράγματα που χρειάζονται αγάπη, δίχως αγάπη.
Και φοβάμαι πως τότε δεν είναι παρά ψεύτικα. Δεν είναι τότε για μένα, κι ας έρχονται από σένα.
Δεν έχω ιδέα πια αν βλέπω την αλήθεια. Δεν ξέρω τι απ’ όσα ζω για σένα στ’ αλήθεια υπάρχει.
Αν με πιστέψεις, αν καταλάβεις μέσα απ’ όλ’ αυτά πώς νοιώθω, τότε όλα θα γίνουνε αληθινά. Κι ας μείνουμε ή κι ας χωρίσουμε.
Όμως,
για μια φορά ας καταφέρουμε να βγάλουμε ειλικρινή φωνή στον άλλον.
Για μια φορά να πεις να πω μονάχα την αλήθεια.
Χωρίς συντομεύσεις, χωρίς περικοπές.
Κι ίσως,
μόνο ίσως όμως,
τότε να μείνω μαζί σου και χωρίς να μ’ αγαπάς.
Όμως,
χωρίς άλλες σκέψεις. Χωρίς υποψίες.
Μα μ’ ένα βλέμμα που θα μπορώ να καταλάβω.
Και μια φωνή που θα μιλάει για μένα.
Κι όχι μόνο σ’ εμένα.
Σ' αγαπώ.

Παραμύθι no.2

2006-06-24T13:29:00.000+03:00

Bitter smile

Ο ήλιος είχε αρχίσει να χάνεται. Μακρυά, πίσω απ' τις κορφές των δέντρων, φαινόταν πως εκεί πήγαινε να κρυφτεί. Τα μάτια του μόλις που πρόλαβαν το χιλιοπεριγραφημένο τούτο θέαμα, καθώς εκείνη τη στιγμή άνοιγαν.
- Όλη μέρα κοιμόμουν, είπε με βραχνή σαν θυμωμένη φωνή.
- Περίπου, ήταν η απάντηση. Για την αλήθεια των πραγμάτων, κοιμόσουν επί τρεις ημέρες. Βαρέθηκα χωρίς παρέα. Αλλά έμοιαζε τόσο γλυκός ο ύπνος σου, που λυπήθηκα να σε ξυπνήσω.
- Συγγνώμη, μουμούρισε χωρίς καν να προσπαθήσει να γίνει πιστευτός. Τέντωσε τα χέρια του μπροστά ενώνοντας τις παλάμες και σκύβοντας ελαφρά το κεφάλι χασμουρήθηκε. Έλα να φάμε, είπε απλώνοντας το χέρι του στο μικρό σάκο.
- Τα μάγουλά σου έχουν μπει μέσα. Φάε λίγο ακόμη.
- Όχι! Εσκασα, απάντησε απότομα εκείνος. Έλα εδώ να σε κρατήσω, είπε γλυκά αμέσως μετά σαν να 'θελε να ανασκευάσει το προηγούμενο ύφος.

Μια φορά κι έναν καιρό σ' ένα δάσος μακρινό, μαγικό κι ονειρεμένο βρέθηκε ο ήρωάς μας με την πλάτη σ' ένα δέντρο. Όλη μέρα περπατούσε χωρίς προορισμό και τέρμα. Μόνος του όμως δεν ήταν - για παρέα και κουβέντα συντροφιά μαζί του είχε το παλιό του καναρίνι. Αλλο να μην σας κουράζω, και την ιστορία απ' τους ίδιους να την μάθετε...

- Καλό μου πλάσμα, τι θα έκανα χωρίς εσένα; Το καναρίνι ευχαρίστησε νοερά τον Θεό, που ως κίτρινο δε γινόταν να κοκκινήσει. Δυνατά είπε:
- Μην το σκέφτεσαι καν, και ακούμπησε τη φτερούγα του πάνω στα μαλλιά του. Ύστερα ξαναμίλησε και είπε: Αλήθεια, θυμάσαι το επεισόδιο όταν περνάγαμε εκείνο το φαράγγι;
- Ναι, απάντησε μονολεκτικά και μάλλον απρόθυμα. Το καναρίνι φτερούγισε γρήγορα και κάθησε πάνω στο λυγισμένο του γόνατο, βυθίζοντας το βλέμμα του στα καφέ μάτια.
- Κατάλαβες τι έκανε; Πες μου, εσύ που καταλαβαίνεις, γιατί έσπρωχνε το βράχο. Ήταν ο ίδιος τόσο αδύναμος και ταλαιπωρημένος κι όμως επέμενε να σπρώχνει το γκρίζο βράχο. Αν και περισσότερο έμοιαζε να τον χαϊδεύει. Πια δεν είχε φαίνεται δυνάμεις να τον σπρώξει. Και το πραγματικά περίεργο; Είχε χώρο να περάσει από το πλάι.
- Μάλλον ήθελε να περάσει απ' το συγκεκριμένο σημείο. Η απάντηση αυτή δεν ικανοποίησε το μικρόσωμο πουλάκι, αλλά δεν επέμεινε. Έτσι, πέταξε για λίγη ώρα και ξάπλωσε πάνω στο χέρι του ήρωά μας, ο οποίος ήδη ξανακοιμόταν.
Το επόμενο πρωί ξύπνησαν νωρίς και ξεκίνησαν να συνεχίσουν το δρόμο τους. Το βράδυ βρίσκονταν σε μια σπηλιά - ο ήρωάς μας ξαπλωμένος σε ξερά φύλλα με μια πέτρα για προσκέφαλο κι ο συνοδός του από πάνω, κουρνιασμένος σε μια εσοχή του τοιχώματος. Αφού τιτίβισε λίγο για να ξεβραχνιάσει, είπε διστακτικά:
- Θα ήθελα κάτι να συζητήσουμε.
- Πες μου, σε ακούω...
- Θυμάσαι τη μεγάλη λίμνη που διασχίσαμε σήμερα; Η απάντηση ήταν προφανής κι έτσι συνέχισε χωρίς να περιμένει το άκουσμά της. Ήταν ένα πλοίο -θα το πρόσεξες- με πανέμορφα πανιά. Κάποια στιγμή περάσαμε κοντά του. Μου κίνησε την περιέργεια λοιπόν - γιατί ενώ τριγύρω μας υπήρχαν νησάκια θελκτικά, αυτό επέμενε να προσπαθεί να περάσει από τα στενά των Συμπληγάδων, που οδηγούσαν σ' ένα μικρό νησί όχι τόσο ωραίο όσο τ' άλλα. Κι ενώ η καρίνα του πληγωνόταν απ' τις κοφτερές πέτρες, αυτό με φόρα σπρωχνόταν ανάμεσά τους. Εσύ, που τα καταλαβαίνεις αυτά, μπορείς να μου εξηγήσεις το γιατί;
- Μάλλον θα ήθελε να πάει στο συγκεκριμένο νησί. Η απάντηση απογοήτευσε το καναρίνι, αλλά καθώς δεν είχε κάτι καλύτερο να περιμένει, πέταξε και κούρνιασε κάτω απ' την μπλούζα του ήρωά μας για να κοιμηθεί.

...

Οι μέρες περνούσαν με τους δυο συνταξιδιώτες να συζητούν σπανίως. Ένα απόγευμα οι δυο φίλοι μας έπεσαν σε μια τρομερή καταιγίδα. Αμέσως ο ήρωάς μας άνοιξε την τσέπη του παλτού του για να προστατεύσει εκεί το καναρίνι του. Με την κίνηση αυτή, και πριν προλάβει το πουλάκι να τρυπώσει, ένας πύργος με τρόπο μαγικό φάνηκε μπροστά τους κι έτρεξαν κι οι δύο μέσα του να κρυφτούν.
Όταν πλησίαζε η ώρα του ύπνου, ο νεαρός ξάπλωσε κάτω απ' τα ζεστά σκεπάσματα του μοναδικού κρεβατιού του πύργου και καληνύχτισε το καναρίνι. Εκείνο όμως, πετώντας πάνω στον πολυέλαιο, του γύρισε την πλάτη και του είπε:
- Θα ήθελα να σε ρωτήσω κάτι. Κάποια στιγμή, κοντά στο σούρουπο θα ήταν, ένας ταξιδιώτης φάνηκε μπροστά στην πύλη του κάστρου. Φορούσε πράσινη στολή και μια αχνή καφέ λάμψη τον περιέβαλλε. Εσύ, αντί να του επιτρέψεις να περάσει, σήκωσες τη γέφυρα αφήνοντάς τον να ξαπλώσει στο βρεγμένο χώμα. Για ποιο λόγο;
- Μάλλον δε θα 'θελα να τον αφήσω να περάσει, απάντησε με ήρεμη φωνή ο ήρωάς μας - και σβήνοντας το φως, έκλεισε τα μάτια του να ονειρευτεί, ενώ το καναρίνι έμεινε ξύπνιο όλο το βράδυ να τον κοιτάζει σκεφτικό.

...

Είχε περάσει πια χρόνος πολύς απ' την αρχή του ταξιδιού τους. Ήταν απόγευμα όταν τους είδα να φτάνουν στην "Κοιλάδα των Κάστρων". Στα σύνορά της ο νεαρός μας κοντοστάθηκε. Το θέαμα δεν του φάνηκε περίεργο. Σαν να γνώριζε ότι μια μέρα θα έφτανε εδώ. Σαν να ήταν πάντα αυτός ο στόχος του, χωρίς να τον γνωρίζει.
Χαμογέλασε και γύρισε να δει το καναρίνι. Τέτοια ήταν η χαρά του, που ένιωθε την επιθυμία να το φιλήσει. Ξαφνιάστηκε καθώς δεν το είδε να πετά τριγύρω. Χωρίς να μετακινηθεί το φώναξε. Και το είδε, να πλησιάζει αργά περπατώντας με τα εύθραυστα ποδαράκια του πάνω στις πέτρες. Δεν ήταν πια κίτρινο - η κούραση και η προσπάθεια το είχαν κάνει γκρι. Τα άλλοτε γεμάτα ζωντάνια και απορία ματάκια του ήταν υγρά και μισόκλειστα. Αυτός, άπλωσε τα χέρια του και τρυφερά το έκλεισε μες στις παλάμες του.
- Είσαι άρρωστο! αναφώνησε. Εκείνο αργά-αργά -αντίθετα απ' τη συνήθειά του- του ζήτησε να καθήσουν κάτω.
- Έχεις δίκιο, του είπε καθώς με τα φτερά του αγκάλιασε το λεπτό χέρι που το κρατούσε κι έγειρε το κεφαλάκι του πάνω στο παιδικό στήθος. Το βλέμμα του ήρωά μας μια περιπλανιόταν στην κοιλάδα και μια καρφωνόταν πάνω στο ζεστό σώμα που κρατούσε.
- Η αποστολή μου τελείωσε, ψιθύρισε το πουλάκι.
- Η αποστολή σου;! ρώτησε έκπληκτος ο νέος. Ώστε ήταν αποστολή σου να με φέρεις εδώ; Το καναρίνι με το κεφαλάκι του χτύπησε απαλά το αδύνατο σώμα.
- Θυμάμαι τη στιγμή που σου πρωτομίλησα. Ήσουν στην αγκαλιά μιας κοπέλας. Κοιτούσα έξω απ' το παράθυρο τα μάτια σου. Και σε είδα να με κοιτάζεις, χωρίς να μπορείς να καταλάβεις τι θα ήμουν στο εξής για σένα. Περίμενα το κορίτσι ν' αποκοιμηθεί και τότε πέταξα κοντά σου. βρήκες την κίνησή μου γενναία και απόρησες. Τότε θυμάμαι που σου είπα "Σ' αγαπούν". Κι εσύ, έγειρες στο στήθος της κοπέλας, όπως εγώ τώρα στο δικό σου, κι ονειρεύτηκες, πιστεύοντας ότι κι εγώ ήμουν μέρος του ονείρου. Κι ονειρεύτηκες αυτό το δάσος στο οποίο σ' έφερα. Όμως δεν ήταν αυτή η αποστολή μου.
Αυτοί που συναντήσαμε τους μήνες τούτους, αυτοί με έστειλαν σ' εσένα - για να σε μάθω να δακρύζεις και να χαμογελάς. Όμως δε φάνηκα άξιο της εμπιστοσύνης τους. Σε αγάπησα κι εγώ. Κι ακόμα - σ' ερωτεύτηκα. Όμως έτσι σ' εμπιστεύτηκα και σε θεώρησα ικανό να καταλάβεις τα πάντα μόνος σου. Απέτυχα. Τώρα όμως πρέπει να φύγω. Όπως θα κατάλαβες, σύντομα θα σε κοιτώ για πάντα από ψηλά. Πριν γίνει αυτό, είναι κάτι που πρέπει να κάνω. Να ειδοποιήσω τον επόμενο πως έφτασες στην κοιλάδα.
- Τον επόμενο;... Να φύγεις;... Μια λάμψη εμφανίστηκε στην καφέ ομορφιά και κάποια δάκρυα κύλησαν ξαφνικά μέχρι τις άκρες των χειλιών του. Οι παλάμες του άνοιξαν ξαφνιασμένα καθώς τις έσπρωξαν αδύναμα οι μικρές φτερούγες. Το καναρίνι σκαρφάλωσε αργά μέχρι το χλωμό λαιμό και χωρίς να τον πονέσει τον τσίμπησε αφήνοντάς του ένα μικρό σημάδι. Ύστερα απομακρύνθηκε και φτάνοντας στα σύνορα της "Κοιλάδας των Κάστρων" γύρισε το κεφαλάκι του και με δυσκολία άνοιξε όσο μπορούσε πιο πολύ τα μάτια του - μήπως και χορτάσει το χρώμα αυτό που ποτέ δε χόρτασε να βλέπει.
- Χαίρομαι, είπε. Γιατί τώρα στο τέλος είδα και τους δυο στόχους μου να πραγματοποιούνται. Είσαι τυχερός άνθρωπος, είπε μετά από μια παύση. Φεύγω ευτυχισμένο, γιατί ξέρω πως πάντα θα σ' αγαπούν.
Έφυγε χωρίς να του αφήσει χρόνο ν' απαντήσει. Τότε τους είδα για τελευταία φορά μαζί. Έτρεξα και συνάντησα το κουρασμένο καναρίνι. Το πήρα στα χέρια μου κι αυτό μου είπε γι' άλλη μια φορά τα νέα του νεαρού. Χαμογέλασε όταν με είδε να δακρύζω καθώς το άφηνα να πετάξει πιο ψηλά από ποτέ άλλοτε.

...

Η είσοδος του νεαρού μας ήρωα στην "Κοιλάδα των Κάστρων" είναι ένα άλλο παραμύθι - ένα παραμύθι παλιό, που κι εκείνο ίσως να έχει ήδη γραφεί....

Memoires No. 2

2006-06-23T22:10:00.000+03:00

Όλοι μόνοι είμαστε, θα μου απαντούσες. Γι’ αυτό και ντρέπομαι να σου πω πόσο μόνος νοιώθω. Ντρέπομαι εμένα όταν με πιάνω να δακρύζω στα ξαφνικά. Πέρασε τόσος καιρός που εξαφανίστηκες. Δεν θα φανταζόσουν τι ανθρώπους συνάντησα τόσο καιρό. Με ποιους προσπάθησα να σε ξεχάσω. Ούτε και πώς με κάνανε να αισθανθώ. Κουράστηκα πολύ. Και χρειάζομαι να έρθεις να με σώσεις. Να γελάσεις με τη βλακεία μου, να θυμώσεις για τη βλακεία μου. Με αυτά τα μάτια και μόνο να με σώσεις. Μα ξέρω πως δεν πρόκειται να ‘ρθεις. Κι ας ξέρεις πως «υπάρχουν κι άνθρωποι που γίνονται κομμάτια». Πονάω πολύ, καρδιά μου. Συγγνώμη, σ’ αγαπώ.

Θησαυρός

2006-06-19T23:39:00.001+03:00

Ήρθες απρόσμενα. Μέσα στην έρημο είδα τα ίχνη σου στην άμμο. Μια ατελείωτη σειρά βημάτων που ακολούθησα. Προχώρησα κάτω από έναν ήλιο που έκαιγε μόνος του, καθώς δεν έβρισκε τίποτε για να ρίξει τη σκιά του. Ακολούθησα τα σημάδια που περνούσαν από οάσεις με δηλητηριασμένο νερό. Βρήκα σπηλιές που κρύβαν θησαυρούς αμύθητους. Και όταν είδα πως όλοι τους ανήκαν σε κλέφτες κατάλαβα πως τίποτε κρυμένο και καλά φυλαγμένο δεν ήτανε ποτέ αληθινός θησαυρός. Ξάπλωσα για χρόνια και χρόνια πάνω σε άμμο να κοιμηθώ και ήχος δεν έφτανε στ’ αφτιά μου. Τα ίχνη κάποτε με ξεγελούσαν και ξεστράτιζα σε πόλεις έχοντας ακολουθήσει βήματα ξένα. Κι εκεί, έχοντας διψάσει για παρέα, άφηνα την καρδιά μου να χτυπήσει για μάτια νέα. Μα πάντα μ’ έβρισκε το παγωμένο φεγγάρι της ερήμου να φεύγω βιαστικά από τις πόλεις, ακολουθώντας και πάλι τα ίδια σημάδια που λαμπύριζαν ισχνά πάνω στην άμμο. Ανέβαινα αμμόλοφους και κυνηγούσα να χαθώ μέσα στις αμμοθύελλες. Απελπισμένος όταν δε σ’ έβρισκα, ήλπιζα μάλλον πως θα μπορούσα να χαθώ και από μένα που σε ζήταγε. Μα συνέχιζα αυτή την τρελή για τους άλλους πορεία μιλώντας σου κοιτάζοντας τις πέτρες και τα άστρα. Στέλνοντας μηνύματα για να μ’ ακούσεις. Κι ήταν εποχές που κάποτε ξαπόσταινες. Και τότε τα ίχνη που με προσήλωση ακολουθούσα τελείωναν και δυο ρουμπίνια για μάτια ήταν ο θησαυρός της δικής μου ερήμου. Πέρασαν χρόνια που με μεγάλωσαν μόνο σε μια μοναδική έρημο. Να ακολουθώ τα ίχνη που άφηνες για να μπορώ να σε βρω. Και πάντα ξαφνικά να ξυπνάω μέσα σ’ ένα αποτύπωμα αγκαλιάς πάνω στην άμμο και τα σημάδια δυο βημάτων που είχαν ήδη φύγει μακριά. Δεν κουράστηκα ποτέ να κάνω παρέα στο κόκκινο άστρο της δύσης. Ούτε και ντράπηκα τα ερπετά που μ’ είδαν τόσα χρόνια να δακρύζω παρακαλώντας τ’ άστρο αυτό να σου πει όσα δε θέλησες ν’ ακούσεις. Μα να, είναι που τώρα η έρημός έγινε αληθινά για πρώτη φορά ερημική. Γιατί όσο κι αν γυρίζω μέσα της, δε βλέπω πια τα ίχνη σου. Και τ’ άστρο μου νομίζω, όπως και το φεγγάρι, έγιναν πιο χλωμά. Γιατί δεν υπάρχουν σημάδια στην άμμο να λαμπυρίζουν τη νύχτα. Κι όσο κι αν νομίζω πως ψάχνω, φοβάμαι πως τώρα απόμεινα μόνος στην έρημο. Έφυγες κι ο άνεμος σε άφησε να καλύψεις τα ίχνη. Αυτά που τότε για μένα άφηνες. Αυτά που τώρα να κρύψεις θέλησες για να ξεφύγεις πια από την έρημο. Και από εμένα.
Ήρθες απρόσμενα μέσα στην έρημο. Κι εκεί σ’ αγάπησα. Και έτσι απρόσμενα χάθηκες. Έξω από αυτήν. Όπου ακόμα σ’ αγαπώ.

Μια γάτα στο εδώλιο

2006-06-17T15:39:00.000+03:00

Ήταν Κυριακή. Πολλές συμπτώσεις συνέτρεξαν. Το παιδί του θυρωρού αρρώστησε ξαφνικά. Όχι κάτι σοβαρό -μην ανησυχείτε. Ένα απλό κρύωμα είναι. Αλλά η γυναίκα του τον πήρε τηλέφωνο ενώ έκλεινε το κτήριο. Κι έτσι ο θυρωρός δεν ασφάλισε καλά το τζάμι. Ο μάρτυρας στο δεύτερο κάθισμα της τρίτης σειράς δεξιά ήταν τακτικός θαμώνας αυτού του ποινικού δικαστηρίου. Κάτι -ούτε εκείνος έχει καταλάβει ακόμα τι- του αρέσει σ’ αυτή την αίθουσα. Ε λοιπόν η γυναίκα του εκείνη την Παρασκευή τον εφοδίασε με τρόφιμα για να μην πεινάσει. Έτσι, καθώς ο μάρτυράς μας τσιμπολογούσε ένα σάντουιτς -στα κλεφτά μην τον δει και ο κύριος πρόεδρος- ένα κομμάτι καπνιστό ζαμπόν του έπεσε στο πάτωμα.

Οι γάτες είναι μυστήρια πλάσματα, κι αυτή η συγκεκριμένη που τώρα βρίσκεται στο εδώλιο του κατηγορουμένου ακόμα περισσότερο. Συνηθισμένη να τρώει φρεσκοπεταμένο στο πάτωμα της καντίνας ζαμπόν, δεν θα καταδεχόταν ποτέ ν’ αγγίξει ένα παλιοκαιρισμένο -δυο μέρες είναι αυτές- κομμάτι κρέατος.

Οι γάτες είναι σνομπ. Κι η συγκεκριμένη ακόμα περισσότερο. Εάν την ενοχλήσει κάτι πετάγεται μακριά -κάτι τέτοιο φαίνεται χωρίς λόγο να γίνεται στα μάτια μας. Εάν δεν σας αρέσει η μουσική, αλλάζετε σταθμό στο ραδιόφωνο. Συνήθως δεν τινάζεστε έξω και μακριά από το αμάξι. Η γάτα είναι γάτα όμως!

Οι γάτες αγαπούν τη ζέστη, ποιος δεν το ξέρει. Κι όπως ίσως θα φαντάζεστε, η συγκεκριμένη ακόμα περισσότερο. Αλλά θα κάνετε λάθος. Η γάτα αυτή, που τώρα κάθεται στο εδώλιο, δεν αγαπά τη ζέστη. Αλλά είναι περίεργη. Ναι, περισσότερο από τις άλλες γάτες. Κι όταν δει άνοιγμα δεν μπορεί ν’ αντισταθεί στην περιέργειά της που την καλεί να μπουν μαζί να εξερευνήσουν.

Η γάτα του παραμυθιού απλώς πήδηξε στο περβάζι, έσπρωξε το μισάνοιχτο παράθυρο και μπήκε στη δικαστική αίθουσα. Σύμπτωση το λένε ορισμένοι αυτό που έκανε την τρίτη σειρά των καθισμάτων να βρίσκεται κάτω από το περί ου ο λόγος παράθυρο. Αρχιτέκτονα θα το ονόμαζα εγώ μες στην αφελή μου άγνοια περί των μεταφυσικών.

Το ζαμπόν μύριζε άσχημα. Είχαν μαζευτεί και μαύρα μυρμήγκια τριγύρω. Η γάτα μας αηδίασε (ήτανε σνομπ, το είπαμε). Γούρλωσε τα μάτια, πετάρισε τα ρουθούνια της για να τα καθαρίσει και αναπήδησε. Αναμάλλιασε και αναπήδησε. Τρίτη σειρά καθισμάτων, άλμα και πάλι, πρώτη σειρά, άλμα και πάλι, εδώλιο κατηγορουμένου.

Η γάτα που τώρα κάθεται στο εδώλιο δεν είναι κατηγορούμενη. Η γάτα κουλουριάστηκε σε μια θέση με καλή θέα, μαζεμένη και ζεστή.

Θα μπορούσε η γάτα που τώρα κάθεται στο εδώλιο να είναι κατηγορούμενη. Θα μπορούσε η ιστορία αυτή να είναι διαφορετική. Αν ο θυρωρός δεν ήταν παντρεμένος η γάτα θα κοιμόταν πάλι έξω. Κι αν πάλι δεν υπήρχε η γάτα, δεν θα είχε νόημα να σας μιλάω για τον θυρωρό και το άρρωστο -όχι και τόσο σοβαρά πάντως- παιδί του.

Αλλά η γάτα αυτή, που προσωπικά ποτέ μου δεν την γνώρισα, με τρομάζει. Γιατί είναι όμορφη. Πανέμορφη. Κι εγώ δεν την γνωρίζω. Και γιατί η ιστορία της -αληθινή ή ψεύτικη τι σημασία έχει;- δεν έχει ενδιαφέρον για μένα. Ή μήπως έχει; Με τρομάζει ότι δεν καταλαβαίνω. Και με τρομάζει ό,τι δεν καταλαβαίνω. Γιατί μάλλον φταίω εγώ και δεν είμαι καλός στο να δικαιολογούμαι. Η γάτα που τώρα κάθεται στο εδώλιο δεν δίνει πεντάρα για τις έγνοιες μου. Αλλά -όπως είπαμε- η γάτα είναι γάτα. Δεν είναι ζώον!

Ο χορός

2006-06-16T16:22:00.000+03:00

Τέσσερις το πρωί. Κι αν και δεν κοιμόμουν, με ξάφνιασε.

- «Το βρήκα!», φώναξε μόλις του άνοιξα. «Ντύσου να φύγουμε!» επέμεινε να τσιγκλάει τον ήδη σαστισμένο εαυτό μου. Σχεδόν ταυτόχρονα έσβηνε τον υπολογιστή με το άσωστο (με κάθε έννοια) κείμενο και τελείωνε μονορούφι το ποτό μου.

Λέξη δεν άρθρωσα. Μόνο τα κλειδιά από το τραπεζάκι κι ένα βλέμμα συμπαράστασης από τη γάτα μου πρόλαβα να αρπάξω πριν κλείσει την πόρτα πίσω μου.

- «Δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερο!», συνέχιζε αμείλικτα ενώ κατεβαίναμε τρέχοντας τις σκάλες. Μ’ έσπρωξε προτού καλέσω το ασανσέρ και συνέχισε να με σπρώχνει για να κατέβω πιο γρήγορα, μιλώντας ακατάπαυστα. «Δεν θα μπορούσε να βρεθεί καλύτερο! Θα το ερωτευτείς μόλις το δεις. Δε θα ξέρεις πώς να με ευχαριστήσεις, αλλά να το ξέρεις πως η χαρά είναι όλη δική μου. Γι’ αυτό μην κάνεις τέτοιες σκέψεις!».

Μα τι έλεγε; Τι σκεφτόταν; Εγώ δεν σκεφτόμουν τίποτε. Στο δρόμο ψυχή ζώσα. Μόνο κάποιες μελλοντικές γυρόφερναν στα δέντρα. Ανυπόμονοι μακρινοί συγγενείς του κατοικιδίου μου. Πού πηγαίναμε; Κοίταξα τα χέρια του - από συνήθεια περίμενα να δω κλειδιά. Μα τι μοναδική στιγμή! Σταμάτησε! Με κοίταξε με ειρωνεία στα μάτια και στο χαμόγελο. Όχι τα δικά μου. Τα δικά του. Λύγισε και τα δυο χέρια και μου ‘δειξε τα παπούτσια. Δεν κατάλαβα μέχρι που μ’ άρπαξε απ’ το μανίκι κι αρχίσαμε πάλι να τρέχουμε.

- «Είναι βέβαια έκπληξη, αλλά δεν κρατιέμαι. Απ’ έξω δεν το αναγνωρίζεις. Ένα σημείο από τα πολλά. Που προσπερνάς για να πας κάπου αλλού. Χρειάζεται να ‘χεις «μάτι» για να το αναγνωρίσεις! Μα θα το δεις. Θα δεις και τότε δεν θα ‘χεις λόγια να μιλήσεις...». Μονολογούσε ή μου μιλούσε; Γιατί κι εκείνη τη στιγμή, τρέχοντας τον καλοκαιρινά έρημο δρόμο, πάλι δεν είχα λόγια να μιλήσω. Δεν το έβλεπε; Δεν το διαισθανόταν έστω;

- «Καταλαβαίνω πόσο τυχερός νιώθεις» μου είπε λαχανιασμένα με κείνο το πελώριο χαμόγελο. Τα μάτια του άστραφταν. Να ‘ταν η νύχτα, η απελπιστική αμηχανία μου, η ερημιά ή ο μοναδικός ήχος από το τρέξιμο μας; Δεν ξέρω να πω, αλλά παρά τον δρόμο που μπρος μου ανοιγόταν τα μάτια αυτά με τύφλωσαν. Χωρίς ν’ αλλάξει έκφραση ξανάρχισε να κοιτάζει προς τα μπρος. Σαν να μετρούσε το δρόμο που θέλαμε ακόμα για να φτάσουμε.

- «Λίγο θέλουμε ακόμα. Θα το καταλάβεις κι εσύ μόλις φτάσουμε. Σίγουρα. Θα το αισθανθείς» με διαβεβαίωνε, ενώ ήδη τα γόνατά μου λύγιζαν χωρίς καμιά δική μου αίσθηση. Όταν βρίσκεσαι σε μια τέτοια κατάσταση, οποιαδήποτε υπόσχεση αίσθησης είναι καλοδεχούμενη.

Όταν στρίψαμε αισθάνθηκα ανακούφιση. Μια στροφή σε άγνωστη διαδρομή σε κάνει να πιστέψεις ότι κάπου πας. Γιατί αν μου πέρασε μια σκέψη απ’ το μυαλό σ’ όλο το τρέξιμο, ένας τρόμος ήταν. Ότι θα έτρεχα μέχρι να ξημερώσει. Το παραλήρημα είχε σταματήσει. Κιχ! Αντίθετα τα μάτια του, που σαν τρελού λαμπύριζαν, εύκολα με κάνανε να καταλάβω ότι φτάναμε.

Φρέναρε σαν άλογο που του τραβάν τα γκέμια. Και λαχανιασμένα γέλασε με την ψυχή του όπως κόντεψα να πέσω.

- «Να το!» αναφώνησε χωρίς να κάνει τον κόπο να δείξει τίποτα. Στηριζόμενος με τα χέρια στα γόνατα, νόμισα ότι καμάρωνε που είχε τερματίσει πρώτος. Γιατί δεν έβλεπα τίποτε άλλο που να θυμίζει επιτυχία.

- «Είναι απίθανο, δεν είναι; Στο είχα πει πως δεν θα μπορούσε να βρεθεί καλύτερο» ξανάρχισε... «Μα περίμενε! Μη μου πεις ακόμα τίποτα. Περίμενε να το δεις και μέσα». Δεν έβλεπε τα μάτια μου, δεν ήξερε να τα διαβάζει ή ήξερα να κρύβω καλά την απορία μου; Όπως και να ‘χει ακολουθώντας το χαμόγελό του σκαρφάλωσα κομμάτια σπασμένου τσιμέντου και τρύπωσα κυριολεκτικά στο θεοσκότεινο δωμάτιο.

- «Υπέροχο! Σκέψου τον κόσμο εδώ. Θα περιμένει. Κι εσύ θα είσαι κάτω. Να, πάμε να δεις!». Τραβώντας με για άλλη μια φορά απ’ το μανίκι, το πόδι μου ένιωσε ότι μπροστά βρισκόταν μια σκάλα προς τα κάτω. Εκεί που φοβόμουν από την αρχή ότι πήγαινα από την ώρα που εισέβαλε στο σπίτι μου.

- «Φως!» ανέκραξε και ανέβασε τους διακόπτες όταν βρεθήκαμε και πάλι στον οριζόντιο κόσμο.

Μεγαλύτερο χαμόγελο δεν ξαναντίκρισα. Έτρεξε στο διάδρομο πριν προλάβω να καταλάβω καν ότι ξεκίνησε να τρέχει. Ανέβηκε πηδώντας κι άρχισε να χορεύει κάτω απ’ τα φώτα. Πολύχρωμα φώτα. Ακόμη και μαύρα φώτα που εξαφάνιζαν το σώμα κι υποκλίνονταν σε μάτια και χαμόγελο. Θαύμα πραγματικό. Είχα προχωρήσει στη μέση της αίθουσας κι αφέθηκα να γυρίζω γύρω απ’ τον άξονά μου.

- «Τώρα μπορείς να μ’ ευχαριστήσεις ελεύθερα! Ή μάλλον όχι. Όχι τώρα! Μη μιλάς. Μετά την πρεμιέρα. Επιτέλους, έρχεται εκείνη η μέρα! Και δε θα μπορούσε να γίνει αλλού. Μόνο εδώ» έλεγε στριφογυρίζοντας στη σκηνή. Από τη μια άκρη στην άλλη έτρεχε παίζοντας με το φως των προβολέων. Κρυβόταν στιγμιαία στα παρασκήνια και πάλι χορεύοντας ορμούσε και γλίστραγε μες στο υποβολείο. Απ’ όπου υπόκωφα συνέχιζε να μου μιλάει: «Δεν θα έχει υπάρξει ομορφότερη πρεμιέρα. Κι ούτε και άλλη θα την συναγωνιστεί ποτέ. Πρώτη και τελευταία παράσταση την τελευταία νύχτα του θεάτρου. Τα φώτα θ’ ανάψουν όπως πάντα κι ο κόσμος θα γεμίζει τις σειρές αργά αργά. Μια παράσταση χωρίς διάλειμμα. Ένας μονόλογος όπως τον ονειρεύτηκες. Μπροστά στους θεατές που ονειρεύτηκες. Σ’ αυτούς μόνο που θα γέμιζαν το χώρο αυτό. Τον χώρο ...»

... που πάντα ονειρευόμουν! Ήταν αλήθεια. Ήξερε τα πάντα. Δεν είχα σταματήσει το στριφογύρισμα. Μου άρεσε που έβλεπα μόνο στιγμές απ’ το χορό του. Μα τα τελευταία λόγια βίαια με κόψαν. Ανέβηκα για πρώτη φορά στη σκηνή. Έπιασα το χέρι που ξεπρόβαλε απ’ τα βάθη των σανιδιών και βρεθήκαμε να στεκόμαστε απέναντι. Αν τον άφηνα δεν υπάρχει αμφιβολία. Θα ξανάρχιζε τον ξέφρενο χορό που τα μάτια του δεν είχαν σταματήσει. Κρατώντας τον γύρισα προς την άδεια πλατεία κι έκανα το μόνο που θα μπορούσε να εξαφανίσει το χαμόγελο, να σκοτεινιάσει τα μάτια, να δέσει την ασυγκράτητη χορευτική ορμή του. Υποκλιθήκαμε χωρίς θεατές.

Δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν να καταλάβει. Ήξερα πως δεν είχε γνωρίσει ποτέ τι είναι το τέλος. Με αποσβολωμένα τα μάτια με κοίταξε κι ήταν φανερό πως ρωτούσε «γιατί;». Για πρώτη φορά στο ξέφρενο αυτό βράδυ ήθελε ν’ ακούσει κάτι από μενα. Μα δεν μίλησα. Τώρα, για πρώτη φορά αυτό το βράδυ, δεν ήθελα. Γιατί είχε γράψει μόνος του μέσα σε λίγες στιγμές το θεατρικό έργο που πάντα ήθελα να γράψω. Ήταν συγγραφέας και πρωταγωνιστής μαζί. Κι εγώ, στροβιλιζόμενος μονάχος στον διάδρομο, είχα υπάρξει το κοινό. Δεν μπορούσε να ζητάει τίποτε άλλο. Είχα θαυμάσει το έργο. Ήταν αριστούργημα. Αλλά δεν ήταν δικό μου έργο και ζήλευα. Κι ας μου ζητούσε να ‘μαι θεατής μέχρι το τέλος, πάλι δε θα μπορούσα να μείνω. Γιατί το τέλος θα ήταν η πρεμιέρα. Με τον ίδιο πρωταγωνιστή αλλά με άλλους θεατές.

Επέστρεφε

2006-06-15T17:34:00.000+03:00

Έφευγε. Έφευγε και δεν ε π έ σ τ ρ ε φ ε. Όμως προσπαθούσε φιλότιμα: Να αρχίσει μια σχέση, να χτίσει τη σχέση, να την χαλάσει, να φύγει και να επιστρέψει. Όμως δεν επέστρεφε. Ήθελε τη σχέση. Και δεν θα άντεχε εάν δεν την έχτιζε στέρεα. Όμως, καθετί ωραίο οφείλει να έχει τέλος. Έτσι την γκρέμιζε. Μα την γκρέμιζε ωραία. Γιατί καθετί ωραίο οφείλει να έχει αντάξιο τέλος. Κι αφού έφευγε σαν τον κλέφτη της δεξίωσης (αυτόν τον όμορφο και συμπαθέστατο προσκεκλημένο που φεύγοντας παίρνει και κάτι – έτσι για να θυμάται τη στιγμή) αφήνοντας πίσω του για ενθύμιο τα ομορφότερα συναισθήματα, κοντοστεκόταν, αναλογιζόταν τι έκανε, έκλαιγε και άρχιζε να χτυπάει και πάλι την πόρτα. Δεν ήθελε να επιστρέψει. Αλλά ήθελε να το προσπαθήσει. Γιατί καθετί ωραίο οφείλει ως αντάξιο τέλος να έχει τη συνέχεια. Την αέναη συνέχεια. Έκανε σχέσεις με ορισμένη συνταγή: Παίρνουμε έναν άνθρωπο που δεν ξέρει ν’ αγαπά. Τον τυραννούμε μέχρι να μας ερωτευθεί και τότε φεύγουμε, αφού πρώτα σβήσουμε τον έρωτα του άλλου για εμάς. Κρατάμε τον δικό μας έρωτα για να μπορούμε να κλάψουμε και -κυρίως- να επιστρέψουμε.

Έτσι επέστρεφε στον άνθρωπο που πια δεν τον χρειαζόταν. Στον άνθρωπο, τον οποίο ο ίδιος είχε μάθει να μην τον χρειάζεται. Όταν τον συνάντησα, μου διηγήθηκε τις ιστορίες του. Και νομίζω κατάλαβα. Κατάλαβα ότι -τι πρωτότυπο!- αναζητούσε τον έρωτα. Ένα βράδυ ειρωνικά γύρισε και με κοίταξε αναμοχλεύοντας τη φωτιά. «Νομίζεις ότι κατάλαβες;» κάγχασε... «Κι όμως οι άνθρωποι» συνέχισε «σπανίως αγαπούν». Τακτοποίησε τα εργαλεία, κάθησε απέναντι μου μαζεμένος και σαν να μαρτυρούσε τη μεγαλύτερη κοινοτοπία μού ομολόγησε: «Όταν ερωτεύομαι, κάνω τα πάντα για να μην γίνω συμπαθητικός. Δεν εμφανίζω τον πραγματικό μου εαυτό. Ανασύρω τον χειρότερο. Εάν νομίσει ότι κι έτσι μ’ αγαπάει, τότε μαθαίνω στην αγάπη μου να ζει χωρίς εμένα. Ν’ αγαπάει φίλους και δικούς περισσότερο. Να ξέρει ότι κι αν είμαι για πάντα μαζί της, θα είμαι γιατί μου κάνει χάρη. Εάν τα καταφέρω -και συνήθως έτσι γίνεται- τότε είναι πια ώρα να φύγω. Διότι πια δεν μ’ αγαπά. Κι ακόμα χειρότερα, δεν το νομίζει πια πως μ’ αγαπά. Κι η απόδειξη, τ’ ότι μ’ αφήνει να φύγω. Μου ανοίγει την πόρτα. Όταν βρω τον άνθρωπο που θα μ’ αγαπά ακόμα και χωρίς λόγο, τότε ίσως να μείνω. Τότε ίσως, εάν δοκιμάσω να φύγω να με κρατήσει».

Επέστρεφε όμως. Επέστρεφε στις πόρτες που τελευταία φορά είχαν ανοίξει για να φύγει. Δεν ήλπιζε στον έρωτα. Τον χρειαζόταν όμως. Και τον αναζητούσε εκεί που είχε μάθει πως δεν υπάρχει. Επέστρεφε λόγω ομορφιάς. Στην ομορφιά επέστρεφε, σ’ εκείνη που πια ήξερε να μην αγαπά μόνο την ομορφιά. Γιατί εκείνος ήξερε. Ότι μόνο την ομορφιά αξίζει ν’ αγαπάς. Τη μόνη αλήθεια.

Μικρά πράσινα ανθρωπάκια

2006-06-15T14:47:00.000+03:00

Τελευταία προηγούμενη σκέψη

Είχα ζήσει κι εγώ τέτοιες νοσταλγικά ενθυμούμενος πια σκηνές. Σκηνές της γραφομηχανής. Με την πλάτη γυρισμένη στη θάλασσα, να την ακούω μόνο εν μέσω των κενών της κασέτας. Τότε που ανησυχούσα περισσότερο για τις λέξεις. Που το τέλος κάθε γραμμής πανηγυρικά το γιόρταζα πιέζοντας το μοχλό προς τα κάτω και βίαια αριστερά. Κι ομολογώ νοιώθω ακόμη απογοητευμένος από την παλιά πια δήλωση του λατρεμένου Μάρκες, ότι ο υπολογιστής τού επιτρέπει ευχάριστα να σβήνει χωρίς τύψεις ολόκληρες παραγράφους. Την οποία ξαναθυμήθηκα έντονα ακούγοντας τη δήλωση της Γαλάνη, καθώς «σκότωνε» σε μικρή μουσική σκηνή, παρέα με άκρως ευειδούς μορφής και φωνής νεαρό τραγουδιστή, ζωντανά τα τραγούδια της. Ότι δεν πρέπει να καταθλιβόμαστε, να στενοχωριόμαστε.

Φαίνεται πως τα πάντα στη ζωή μας γίναν ένα. Επίπλαστη, συνειδητά ή μη, αισιοδοξία.

...

Αυτή να είναι η αιτία; Ή μήπως η πίστη στη λογική, στα μαθηματικά, στην «πρόοδο»; Ενδεχομένως ναι, μα μάλλον όχι. Πιθανόν η αγάπη εις εαυτόν.
Μικρά πράσινα ανθρωπάκια είσαστε όλοι σας. Κι εγώ μαζί. Αγαπάτε τη φίλη σας/ τον φίλο σας. Κι εγώ μαζί (όχι τους δικούς σας πάντως). Με τις διαφορές τους από σας. Μ’ όλα όσα σας χωρίζουν. Μ’ όλα όσα με χωρίζουν. Που δεν χρειάζεται να τα σκεφτόμαστε «και τόσο». Όσα περισσότερα αφήνουμε να μας χωρίζουν, τόσο πιο κοντά «ερχόμαστε». Όσο λιγότερο δενόμαστε, τόσο πιο πολύ «αγαπιόμαστε». Όσα λιγότερα «αισθανόμαστε», τόσα περισσότερα λέμε. Όσο λιγότερο εκτιθέμεθα, τόσο περισσότερο θαυμαζόμαστε.

Όσα περισσότερα γνωρίζουμε, τόσα λιγότερα εκτιμούμε. Αυτά, τα ίδια. Σημασία δεν έχει -πλέον;- το ταξίδι. Μα μόνο αυτό. Σαν φτάσει κανείς, θα γυρέψει να νοιώσει «σα στο σπίτι του». Δεν θα γνωρίσει, δεν θα γοητεύεται πια. Η γοητεία της εικόνας από το παράθυρο του αεροπλάνου προτού προσγειωθείς τελειώνει αμέσως πριν το πρώτο φιλί. Όταν κατέβεις και περπατήσεις θα ψάξεις να βρεις τι είναι ίδιο. Θα κλειστείς στη σπηλιά που θυμίζει τον τόπο σου.

«Σημασία έχει να περνάμε καλά». Γέλιο, γέλιο, γέλιο... Ένας συχνά αηδιαστικός ήχος που κατήργησε το χαμόγελο. Ως κάτι μισό, λειψό δήθεν. Μα τα μικρά πράσινα ανθρωπάκια που «ζουν ανάμεσα μας» είναι δικά μας δημιουργήματα. Τα θέλουμε. Γιατί το ξένο μόνο γοητεύει. Και μας αρέσει να γοητευόμαστε. Και κυρίως να γοητεύουμε... Αν δεν μπορούμε να πείσουμε ότι η γη είναι το κέντρο του σύμπαντος, μπορούμε να πείσουμε ότ’ είμαστε εμείς εκεί. Πάντοτε θα βρεθούν κάποιοι να πειστούν. Οι άλλοι; Να πάνε να ... . Στο κάτω-κάτω κι αυτοί το ίδιο δε θέλανε; Ας βρουν λοιπόν το δικό τους κοινό, γιατί εμείς στο ρόλο του κοινού δε μπαίνουμε. Μιζέρια. Μ’ αλήθεια.

Μα δεν πρέπει να κάνουμε μίζερες σκέψεις. Κι είναι τόσες ακόμη... Αλλά η αποκάλυψη πάντοτε θα φέρνει απομυθοποίηση. Η προσπάθεια επαφής θα φέρνει μοναξιά. Και γνώση. Μοναξιά μετά γνώσεως άνευ επιγνώσεως. Πλέον, όχι επαφή. Μόνο παρατήρηση. Πλέον, όχι δικαιώματα. Μόνο κατανόηση. Πλέον, όχι διάλογος. Μόνο ακρόαση. Τα μικρά πράσινα ανθρωπάκια δεν καταλαβαίνουν τη γλώσσα μας. Κι είναι κακό να ματαιοπονούμε. Ούτε εμείς τη δική τους. Ας κάνουμε πως τα καταλαβαίνουμε όμως. Τους δίνει τόση χαρά που λάμπουν τα μάτια τους αστεία .

Είναι τρομακτικός ο αριθμός των μαύρων σκέψεων. Ο παράδεισός μας κλείστηκε μέσα μας. Κι αράχνιασε. Γιατί για όλους είμαστε, κι όλοι για μας γινήκαν μικρά πράσινα ανθρωπάκια...

Domestic Sounds

2006-06-14T17:59:00.000+03:00

Η μουσική της πόλης. Η βραδινή μουσική της Αθήνας. Σταματάς το cd τα μεσάνυχτα και νομίζεις ότι όλη η πολυκατοικία είναι νεκρή. Ο ήχος του ασανσέρ νομίζεις ότι θα τους αναστήσει. Βγαίνεις στο δρόμο και μόνο οι σακούλες που ψαχουλεύουν οι γάτες κάνουν θόρυβο. Το θόρυβο της νύχτας. Περπατάς στη μέση του δρόμου κι ακούς τα βήματά σου. Αποκτούν αξία που την ημέρα είναι ασήμαντη. Μπαίνεις στο αμάξι και σκέφτεσαι λίγο πριν να γυρίσεις το κλειδί. Η εκκίνηση είναι δολοφονική. Νιώθεις σαν να έχεις κάνει έγκλημα. Λες και περιμένεις να βγουν οι κάτοικοι στα παράθυρα. Το απαλό γουργουρητό της μηχανής, όμως, και τα φώτα που ανάβουν σκάλα-σκάλα είναι σαν τους επισκέπτες της νύχτας. Όταν στρίβεις τις ρόδες και κυλάς μέσα στο δρόμο, μοιάζει το αυτοκίνητο με τον επισκέπτη που περνάει το κατώφλι.

Βγαίνοντας από τη γειτονιά, αφήνοντας το χωλ, πλησιάζεις προς τις κεντρικές λεωφόρους. Συναντάς όλο και περισσότερα αυτοκίνητα, ο κόσμος στο σαλόνι είναι περισσότερος. Οι ήχοι ξαναγίνονται domestic. Κλείνεις το παράθυρο και δυναμώνεις το cd. Οι ήχοι τώρα προέρχονται απ’ τα φώτα. Στο μαγαζί με τις κρέπες υπάρχει κόσμος απ’ έξω. Νέος κόσμος. Φωνές από στόματα ανοιχτά. Χαμογελαστά. Χρωματιστά κάτω από την επιγραφή. Περνάνε οι ώρες, αραιώνουν και πάλι τα αυτοκίνητα. Ανοίγεις ξανά το παράθυρο. Παρά την ψύχρα. Ο επαναλαμβανόμενος ήχος από τις ρόδες πάνω στην άσφαλτο σού είναι τόσο οικείος. Νοιώθεις ασφάλεια. Βλέπεις την αντανάκλαση του φαναριού που αλλάζει πάνω στο δρόμο και κόβεις ταχύτητα. Σταματάς. Ο άστεγος που διασχίζει τώρα το δρόμο περνάει μόλις λίγα μέτρα μπροστά από το αμάξι σου. Κι όμως, αυτό το μεταξύ σας τζάμι λειτουργεί σαν οθόνη του σινεμά. Είναι μπροστά σου, κι όμως από μια άλλη ζωή. Αν γυρίσει να σε κοιτάξει, νοιώθεις αμήχανα. Με ποιο δικαίωμα; Δεν υπάρχει, δεν κάνει θόρυβο. Γιατί με κοιτάζει; Σε μια ταινία μέσα είναι. Αλλάζεις ταχύτητα και κοιτάς το φανάρι από πάνω του. Γίνεται πράσινο και φεύγεις.

Τα μόνα φώτα πλέον είναι στα λίγα βενζινάδικα. Ο δρόμος είναι δικός σου. Η ησυχία τώρα γίνεται ανησυχία. Αισθάνεσαι τόσο μόνος. Ο ήχος του αναπτήρα σε καλμάρει για λίγο. Ο καπνός που γεμίζει το μπροστά τζάμι σε βάζει σε σκέψεις. Τρέχεις τώρα. Ξανοίγεσαι. Συνειδητοποιείς ξαφνικά ότι δε χρειάζεται να βλέπεις. Δεν υπάρχει κανείς εκεί έξω. Δεν υπάρχει κανείς για να προσέξεις. Δεν υπάρχει κανείς να σε δει.

Συνεχίζεις να προχωράς σε μια πόλη αθόρυβη. Οι ήχοι έχουν κλειστεί στα club και τα μπαράκια. Τα κίτρινα φώτα μπροστά είναι τόσο γλυκά. Έτοιμα ν’ αγκαλιάσουν το αυτοκίνητό σου. Νοιώθεις ευπρόσδεκτος να συνεχίσεις. Νοιώθεις σαν καλεσμένος. Και είναι τόσο ωραίο το συναίσθημα αυτό. Του τίποτα που σε περιμένει. Είσαι ασφαλής. Με το γουργουρητό της μηχανής και το γλίστρημα των λάστιχων στην άσφαλτο. Τα διακόπτεις κάθε λίγο ρουφώντας το τσιγάρο. Καίγεται το χαρτί και νομίζεις ότι και κάτι άλλο ζωντανό είναι κοντά σου.

Η πόλη όλη είναι σαν ζωντανή. Αντιδρά στο οδήγημά σου. Τα δέντρα που κουνιούνται από το αεράκι. Το βλέμμα σου καρφώνεται στο φως της λάμπας μπροστά που τρεμοσβήνει. Δεν κοιτάς το δρόμο πια. Κοιτάς εκείνη τη λάμπα σαν κάποιο παλιό γνωστό σου. Μέχρι που την προσπερνάς. Σβήνεις το τσιγάρο που αμήχανα είχες ξεχάσει στο χέρι σου. Η σκέψη σου ξαναγυρνάει σ’ εκείνες τις νύχτες. Στις νύχτες αυτές που η Αθήνα έγινε σύντροφός σου. Στις βόλτες που έκανες με την αγάπη σου συνοδηγό. Στις αμήχανες σιωπές που τα φώτα της πόλης σου πρόσφεραν διέξοδο. Στα παράτολμα φιλιά που η πόλη σου πρόσφερε πέπλο. Στις κοιμισμένες αγκαλιές που η νύχτα τις προστάτευσε. Στα φώτα εκείνα που φώτιζαν τα μάτια που αγάπησες. Και στις σκιές που έκρυβαν τα δάκρυα στα δικά σου.

Η πόλη το βράδυ είναι μοναδική. Η πόλη το βράδυ είναι μοναχική. Σαν τον θεό για τους πιστούς, η πόλη το βράδυ για τους ερωτευμένους. Μία μικρή παράκαμψη πριν επιστρέψεις. Εκεί που κάποτε ήταν το λούνα-παρκ. Σβήνεις τα φώτα και σταματάς σαν κλέφτης στην άκρη του δρόμου. Δίπλα σε μια θάλασσα αλλόκοτη. Αθόρυβη. Λες και την έχουν ζωγραφίσει. Λύνεις τη ζώνη και αισθάνεσαι από το ανοιχτό παράθυρο τη νύχτα να σε χαϊδεύει. Φυσάς έξω τον καπνό σου και χάνεται μέσα της. Σιγά-σιγά, κάπου θα συναντάει τα λόγια αγάπης που κι αυτά μιαν άλλη νύχτα είχαν ξεφύγει από το ίδιο ανοιχτό παράθυρο. Γυρνάς στο σπίτι πριν ξημερώσει. Δεν θες να μοιραστείς αυτή τη νύχτα μ’ άλλον. Ο τελευταίος ήχος της πόλης θα είναι και πάλι τα βήματά σου στο δρόμο. Την αποχαιρετάς όταν γυρνάς το κλειδί της εξώπορτας. Όλες σου οι αγάπες μένουν εκεί έξω. Στα φώτα του δρόμου και τους ήχους της πόλης. Θα τις συναντήσεις ξανά. Όσα χρόνια κι αν περάσουν πάντα θα σε χαϊδεύουν μέσα από το ανοιχτό παράθυρο.

Say Hello, Wave Goodbye

2006-06-14T17:06:00.000+03:00

"Take your hands off me.
I don't belong to you, you see.
Take a look at my face for the last time.
I never knew you, you never knew me.
Say hello, wave goodbye"

Παραμύθι no.1

2006-06-14T15:50:00.000+03:00

ΤΟ ΑΕΡΙΚΟ ( ή Η ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΗ ΚΑΤΑΛΗΞΗ ΤΟΥ ΕΚΘΡΟΝΙΣΜΕΝΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ)

“Εδώ καλά είναι” σκέφτηκε. Ήπιε μια γουλιά καφέ, άναψε ένα τσιγάρο και στρώθηκε στη δουλειά. Δούλεψε σκληρά και σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα το είχε ετοιμάσει. Πραγματικά έλαμπε εξωτερικά και εσωτερικά. Όπως ο καθένας το δικό του, έτσι κι εκείνος το είχε φτιάξει όσο καλύτερο μπορούσε. Φαινόταν στέρεο και ήρεμο στη μέση του τίποτα. Το φως του φεγγαριού έκανε τις λευκές πέτρες του να λάμπουν πανέμορφες. Δε στάθηκε καθόλου να το θαυμάσει. Βιαστηκά μπήκε μέσα και θρονιάστηκε.

Το κάστρο του ήταν έτοιμο· και έτοιμο να δεχτεί...

Η επιτυχία του ήταν απρόσμενη. Από το επόμενο κιόλας πρωινό ήρθαν από άλλα κάστρα αντιπρόσωποι για να εδραιώσουν σχέσεις. Έτσι απλά· καθόταν στο θρόνο του και δεχόταν τους επισκέπτες. Κανείς τους τίποτε δεν έκρινε. Συνέκριναν μόνο· συνέκριναν τη χλιδή, τη μεγαλοπρέπεια, τη μελωδία που έπαιζε η ορχήστρα, το ύψος του θρόνου. Βεβαίως και σχολίαζαν· όταν επέστρεφαν και βρίσκονταν πίσω από τα δικά τους τείχη.

Κάποιοι επισκέπτες τού έγιναν πολύ ευχάριστοι. Γι’ αυτούς, μετά από λίγο καιρό, κατέβαινε από το θρόνο του όταν έμπαιναν και μαζί τους καθόταν σε ιδιαίτερο δωμάτιο. Κάποιοι από αυτούς δεν είχαν κάστρα δικά τους, και από άλλα προτιμούσαν το δικό του για να περνούν πολύ απ’ τον καιρό τους.

Υπήρχαν και φορές, όταν άνθρωποι με κάστρα επιβλητικά δήλωναν την επιθυμία να εγκαταλείψουν τα δικά τους σύνορα για να εγκατασταθούν στον κενό θρόνο, δίπλα στον δικό του. Σε ελάχιστες περιπτώσεις τέτοιας λογής αιτήματα έγιναν δεκτά. Όμως αυτό ήταν υποταγή για εκείνον. Και η κάλυψη του κενού θρόνου -όλως παραδόξως- τον γέμιζε κενό. Σύντομα λοιπόν το λευκό σεντόνι σκέπαζε πάλι τον άδειο αναπαυτικό θρόνο. Φεύγοντας οι συνβασιλείς, αποσπούσαν από το κάστρο και τους ανθρώπους που είχαν έρθει μαζί τους, μειώνοντας έτσι τους επισκέπτες.

Έτσι κύλαγαν και χάνονταν τα χρόνια ώσπου ήρθε ένας χειμώνας διαφορετικός· ένας χειμώνας που δεν επρόκειτο να τελειώσει. Έχοντας θέσει γερά θεμέλια για μία -όπως πάντα- περιορισμένη κυριαρχία, ο καλός μας νεαρός ( γιατί πράγματι με μεταφυσικά κριτήρια ήταν καλός ) ένιωθε άνετα να περιφέρεται σε ξένα κάστρα ως επισκέπτης, αξιώνοντας πάντα ειδική μεταχείριση.

Για να μη φλυαρώ άσκοπα, περνάω ευθύς στο συναπάντημα του νεαρού μας ήρωα με τη σκοτεινή αυτή γυναίκα· τη Μοίρα. Ένας επισκέπτης του μια μέρα, χωρίς σκοπό και πάθη στη ζωή του, ένας επισκέπτης αδιάφορος και σπάνια συμπαθητικός συνέστησε ένα καινούριο κάστρο. Ένα κάστρο παράξενο, φτιαγμένο με πέτρα σε χρώμα χρυσαφί, μέσα κι έξω. Ο ιδιοκτήτης του, λεγόταν πως, ήταν ένας συμπαθέστατος άνθρωπος χαμηλών τόνων. Οι περιγραφές κίνησαν το ενδιαφέρον του ήρωά μας, και καθότι ο παραπάνω επισκέπτης του σύχναζε συχνά και στο άλλο κάστρο, κίνησε μαζί του μια μέρα να το επισκεφτεί.

Μπήκε στο κάστρο επισκέπτης παρέα με το δικό του επισκέπτη. Μα μόλις αντίκρυσε τον άνθρωπο στο θρόνο, ήταν σαν να είχε πάει εκεί μόνος. Ξέχασε τον επισκέπτη του, αγνόησε και τους υπόλοιπους. Στήριξε την πλάτη του σ’ έναν απόμερο τοίχο κι έμεινε εκεί να κοιτάζει προς το θρόνο, περιμένοντας την ώρα της ακρόασης.

...

Στο νυχτερινό δρόμο του γυρισμού στη σκέψη του υπήρχαν μόνο τα μάτια που είχε προηγουμένως αντικρύσει. Τα πρόσωπά τους είχαν έρθει πολύ κοντά κάποια στιγμή κι είχε νιώσει τα γόνατά του να λυγίζουν στο βλέμμα αυτό· το γλυκύτερο βλέμμα.

Την επόμενη μέρα βρισκόταν πάλι στο ίδιο κάστρο. Όπως και την μεθεπόμενη. Όπως και κάθε επόμενη μέρα που γινόταν δεκτός. Τον πρώτο καιρό γυρνούσε στο κάστρο του αργά το βράδυ ή και χαράματα χαμογελώντας. Έλαμπε ολόκληρος και σε κάθε στεναχωρημένο εξηγούσε την αξία της ζωής.

Πέρασε έτσι αρκετός καιρός· με τον ήρωά μας να συχνάζει περισσότερο στο ξένο παρά στο δικό του κάστρο. Πήγαινε εκεί πάντα με δώρα· από ένα του χαμόγελο μέχρι τις γνώσεις του. Μέχρι που ένα βράδυ αποφάσισε να χαρίσει ό,τι είχε· τον εαυτό του. Από τότε οι επισκέψεις αραίωσαν, το βλέμμα του συννέφιασε και η φροντίδα του δικού του κάστρου ξεχάστηκε.

Τις νύχτες το καλό του αερικό τον προειδοποιούσε: “Κράτα λίγη απ’ την καρδιά σου για σένα”. Αυτός όμως ενοχλημένος το έδιωχνε. Και τι δεν προσέφερε επιπλέον για να γίνει δεκτή η καρδιά του. Απαρνήθηκε συνβασιλείς και επισκέπτες· ξέσπαγε σε λυγμούς και τον αγκάλιαζε· τον παρακάλαγε.

Τον τελευταίο καιρό οι επισκέψεις στο ξένο κάστρο έγιναν από αραιές ως ανύπαρκτες. Δεν είχαν κλείσει οι πόρτες για αυτόν. Αλλά πια οι βαριές πύλες του κάστρου δεν άνοιγαν αν δεν άφηνε την καρδιά του απέξω. Μόνος λοιπόν γυρνούσε στο ερημωμένο κάστρο του. Καθόταν στο σκονισμένο θρόνο, παρήγγελνε στην ορχήστρα τους πιο λυπητερούς σκοπούς, έπινε και ξέσπαγε σε λυγμούς, περιμένοντας πάντα τον ερχομό του αγαπημένου του προσώπου. Κι ύστερα, όταν το αερικό στη μοναξιά του τον επισκεπτόταν, άναβε ένα τσιγάρο και το ρωτούσε νέα από το χρυσαφί κάστρο.

Όταν μάθαινε για την κατάληψη του δεύτερου θρόνου μελαγχολούσε· αλλά φανταζόταν το ονειρεμένο προσωπάκι να χαμογελάει απο ευτυχία· και τότε χαμογελούσε μες στα δάκρυά του κι ο ίδιος. Κι όταν μάθαινε για δυστυχίες, μελαγχολούσε πάλι. Κι έστελνε δώρα και το δικό του αερικό να σκορπίσει τις στενοχώριες.

Οι προειδοποιήσεις του αερικού δεν ήταν χωρίς λόγο. Τα δάκρυα πέτρωναν την καρδιά του. Κι όταν η ενσάρκωση του Έρωτά γι’ αυτόν κίνησε να φύγει για πάντα μακρυά του, ο νέος μας πήρε στα χέρια του την πετρωμένη πια σαν μάρμαρο καρδιά του, την έδωσε στο αερικό και το ‘στειλε να την παραδώσει ως τελευταίο δώρο.

Όταν αργότερα ακούστηκαν βήματα στην αίθουσα του θρόνου, δεν κινήθηκε από τη θέση του. Κάτω από ένα παγωμένο βλέμμα δύο λεπτοκαμωμένα χλωμά χέρια κρατούσαν την καρδιά του και την έτειναν προς το μέρος του. Ο νέος μας σήκωσε το βλέμμα του και κοίταξε πέρα απ’ το διάδρομο, έξω απ’ την ανοιχτή πύλη. Εκεί περίμενε βιαστική μια άμαξα τον επισκέπτη του να φύγει. Κοίταξε ξανά το βιαστικό και παγωμένο βλέμμα· του φάνηκε πως είδε μια λάμψη τρυφερότητας. Ανασηκώθηκε αργά κι έκανε με τα μάτια του το νεύμα της άρνησης. Τα χέρια τότε άνοιξαν κι άφησαν την καρδιά να πέσει. Καθώς έσπαγε ανοίγοντας στα δυό, καφέ χρώμα ξεχύθηκε από μέσα της κι ο ήρωάς μας εξαφανίστηκε. Ίσως έγινε κι αυτός αερικό και συμβουλεύει πια τις νύχτες άλλους.

Memoires No. 1

2006-06-14T15:19:00.000+03:00

Memories from a time and a place so far away from love. And so close to it. Thousands of miles away but only 17 floors close to phonebooth. The music, the view of the city nothing could come even close to the sound of your mobile when I called you.
So far away, so many new experiences, such wonderful eye-candies ...and my whole soul tied to your everchanging emotions.

I had loved u before, I loved u then, I still love u afterwards...

MoOdS' 5 songs PlAyLiSt - 30.4.07

2006-06-14T14:39:00.000+03:00

1. Aaron - U-Turn(Lili)
2. K. Βήτα - Panic
3. Donovan Philips Leitch - There is an ocean
4. Ν. Ασιμος - Παπάκι
5. King Crimson - The Court Of The Crimson King

SuddenDrum

2006-06-14T14:11:00.000+03:00

The unexpected change of rythm in a song.

The moment a good song turns to be really your soul finding its voice
The surpsise sparkle in your love's eyes
It's the rythm that you never knew that missed until you found it.